CU en regeren

Dit wordt een kritisch stukje over ChristenUnie en regeringsdeelname. 

Hoe lang gaat de kruik te water voordat hij barst, vraag ik me dan af. Er zijn wat mij betreft te veel dossiers die niet ChristenUnie-welgevallig zijn. En die de gedachte voedt dat we nogal onder het juk van de VVD zitten.

Mijn voorlopig besluit zeg ik maar vast: ik blijf lid van de ChristenUnie, maar beschouw me zelf nu als zwevende kiezer.

Een overzicht van zaken die aan dit besluit ten grondslag liggen.

Ik ga dan (voorlopig) voorbij aan de onrust die er momenteel is in de zorg, in het onderwijs, bij de politie. Te weinig menskracht om het werk goed uit te kunnen voeren vanwege niet beschikbaar zijn van voldoende middelen. Ook de hogere rente op studieleningen en de kans om, vanwege de leningen, geen hypotheek te krijgen, noem ik hier maar laat ik rusten.

Het gaat mij vooral om de volgende dossiers.

Het Blokdossier: een minister die als vertegenwoordiger van de regering dingen roept die ons land en de relaties die Nederland onderhoudt schaden. Na veel getouwtrek excuses over de onzorgvuldigheid van zijn woordkeus. Maar dat is wat anders dan zeggen dat zijn opvattingen niet deugen. Hier is geloofwaardigheid en integriteit in het geding.

Arbeidsgehandicapten en minimumloon: gelukkig gaat dit niet door. Maar het voorstel van de regeringspartijen lag er even goed.

Dividenddossier: deze regering wil de dividend belasting schrappen. Het staat in geen enkel verkiezingsprogramma. Experts begrijpen niets van dit voorstel. Buitenlandse ondernemingen zeggen dat het nergens op slaat. En toch volhouden omdat, zo lijkt het, de minister-president dit heeft afgesproken met Shell en Unilever. Ik vraag me werkelijk af hoe de heer Rutte de coalitiepartijen zo ver heeft gekregen om hiermee in te stemmen. De woningbouwcorporaties zijn o.a. het kind van de rekening. Dat zal zijn weerslag hebben op de huren. Tegelijkertijd wordt voorgesteld om te bezuinigen op de huurtoeslag.

Kinderpardon. Er komt geen verruiming van het kinderpardon, was het standpunt van dit kabinet. Voor de ChristenUnie een lastig dossier (meloen). Kennelijk werd er achter de schermen hard gewerkt, maar waaraan en hoe heb ik geen zicht op. We moeten soms hard zijn, was het standpunt van de minister-president. Een onbegrijpelijke benadering. Zie voor meer het artikel van prof. Graafland hieronder. Het uiteindelijke resultaat is, dat de beide kinderen mogen blijven. Maar dat had meer te maken met externe omstandigheden dan met politieke stellingname of politieke druk.

Inlichtingenwet. Het blijkt nu dat de minister een kritisch rapport van de toezichthouder heeft achter gehouden tot na het referendum over de inlichtingenwet. 

Mijn waarneming is dat zowel D66 als de ChristenUnie verwijzen naar dossiers die wel in het regeerakkoord zijn opgenomen die het accepteren van bovengenoemde dossiers moeten rechtvaardigen.

Wat betekent dit alles voor mij.

Ik weet heel goed en uit eigen ervaring dat je in de politiek compromissen moet sluiten. Maar het ene compromis is het andere niet. Er zijn dossiers die zich niet laten compenseren door bereikte resultaten bij andere dossiers. En dan vraagt dat consequenties: tot hiertoe en niet verder.

De ChristenUnie wil geloof een stem geven. Daar vind ik bij de meeste van deze dossiers weinig tot niets van terug.

EenVandaag zegt hier vandaag, 17 september, naar aanleiding van een gehouden enquête, onder andere het volgende over:

Sommige kiezers van het CDA en de ChristenUnie zeggen daarnaast dat hun partij de christelijke, sociale waarden is verloren. “ Als je als christen gaat voor eerlijker delen, kun je nooit met het afschaffen van de dividendbelasting meegaan. Denk eens in hoeveel bijstandsmoeders en ouderen we met die 2 miljard zeer goed hadden kunnen helpen.” Kiezers van D66 zijn nog steeds boos over het afschaffen van het referendum. Zeven op de tien VVD-kiezers (70%) hebben nog wel vertrouwen in het kabinet, al ligt dit ook 20% lager dan bij de start.

En professor Graafland, hoogleraar economie, onderneming en ethiek aan Tilburg University, schrijft op 23 augustus een wat mij betreft zeer behartenswaardig stuk:

Mooie woorden over het bijsturen van de neoliberale agenda, smelten weg nu de ChristenUnie deel uitmaakt van de coalitie.

De ChristenUnie stevent af op een groot debacle. Met de steun voor het afschaffen van de dividendbelasting dreigt ze al haar geloofwaardigheid te verliezen. Om diverse redenen.

Allereerst volgt de ChristenUnie, ondanks alle mooie woorden over herbezinning op het neoliberale economische model, als puntje bij paaltje komt gewoon de neoliberale agenda. De afschaffing van de dividendbelasting komt vooral ten goede aan het internationale bedrijfsleven. Het is een uitvloeisel van de grote macht die bedrijven als Shell, Unilever en in hun kielzog werkgeversorganisatie VNO-NCW uitoefenen op het economische beleid in Nederland.

Hoewel de winst van bedrijven als Shell al heel hoog is, zetten zij hun grote macht in om de overheidsinstituties aan te passen in hun voordeel. Dit draagt bij aan een verdere uitholling van de belasting die het internationale bedrijfsleven betaalt, en versterkt de toenemende ongelijkheid tussen kapitaal en arbeid.

Gert-Jan Segers heeft recent aangegeven dat de ChristenUnie juist deze neoliberale agenda ter discussie wil stellen. Maar de steun aan de afschaffing van de dividendbelasting reduceert dit tot een loos gebaar.

loopje met de waarheid

In de tweede plaats laat de ChristenUnie politiek sjoemelen met de waarheid ongestraft passeren. Dit beleidsvoorstel heeft immers een duistere voorgeschiedenis, waarin diverse bewindslieden een loopje met de waarheid namen, over het al of niet bestaan van geheime nota’s die tijdens de kabinetsformatie op tafel zijn geweest. Toegegeven, het waren vooral VVD-ministers die aan acuut geheugenverlies leken te lijden (Wiebes). Maar door premier Rutte nu de hand boven het hoofd te houden, maakt de CU zich hiervoor medeverantwoordelijk.

Het ontbreekt de ChristenUnie aan politieke moed om het kabinet de voet dwars te zetten. Nu de maatregel veel duurder uitpakt, is er een goede reden om het regeerakkoord op dit punt ter discussie te stellen.

De ChristenUnie neemt deze kans niet waar. Daarmee maakt ze zich dienstbaar aan een politiek bedrijf waarin halve waarheden en hele leugens de regie hebben.

werkgelegenheid

Een derde reden waarom de ChristenUnie mijn vertrouwen verliest, is dat zelfs CU-bewindslieden nu het verhaal dat afschaffing van de dividendbelasting van groot belang is voor de werkgelegenheid in Nederland, gaan verdedigen. Zij hebben blijkbaar geen boodschap aan wetenschappelijk onderzoek. Er is namelijk geen onderzoek dat hier op een wetenschappelijk verantwoorde manier steun aan geeft.

Ambtenaren van Financiën hebben diverse redenen aangedragen waarom een dergelijk effect sterk betwijfeld kan worden. Bas Jacobs, hoogleraar aan de Erasmus Universiteit en een van de beste deskundigen op het gebied van overheidsfinanciën, concludeert dat afschaffing van de dividendbelasting niet economisch te onderbouwen is.

Het kabinet baseert zich alleen op het rapport ‘Wederzijds profijt’, afkomstig van de Rotterdam School of Management. Maar juist dit rapport ademt dezelfde geur van gedraai met de waarheid. Onderzoeksjournalisten hebben achterhaald dat dit rapport, zonder het te vermelden, gefinancierd is door Shell en andere grote bedrijven. Als je verder het rapport zorgvuldig leest, blijkt dat het niet gaat over de dividendbelasting, maar over de economische functie van hoofdkantoren van internationale bedrijven. Of er een verband is tussen beide, wordt niet onderzocht.

wenselijke antwoorden

Het belang van hoofdkantoren wordt geïllustreerd aan de hand van een peiling onder leden van VNO-NCW, onder wie de financiers van het onderzoek, met een grote kans op (voor VNO-NCW) wenselijke antwoorden.

Natuurlijk zijn grote internationale bedrijven van groot belang voor de Nederlands economie en werkgelegenheid. Maar dat de vestiging van hoofdkantoren daarbij cruciaal is, toont dit rapport niet aan. Bewindslieden van de ChristenUnie die de maatregel verdedigen in het belang van de werkgelegenheid, laten zich kennelijk meeslepen door de visie van degenen die daar veel belang bij hebben. Dat geeft weinig vertrouwen in de kritische onafhankelijkheid van deze bewindslieden, die de CU voorheen kenmerkte en die noodzakelijk is om het land verstandig en rechtvaardig te besturen.

Mijn advies aan de ChristenUnie is daarom: bezint eer gij u in een situatie van een onherstelbare vertrouwenscrisis bevindt. Toon politieke moed en respect voor de waarheid en laat u niet op sleeptouw nemen door de neoliberale agenda van het internationale bedrijfsleven en zijn politieke medestanders.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder algemeen

Dividendbelasting en Eerste Kamer

Ik heb nog eens geluisterd naar de toespraak van Segers op het partijcongres in november 2017, (https://m.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=LMzNjPSrrQ0) waarin hij o.a. verantwoordt wat bereikt is en wat ‘geslikt’ moest worden.

Zo gaat het in een coalitie: geven en nemen. Ik weet er alles van. Maar wel steeds je afvragen of:

  • de plus dank zij de fractie is opgenomen in het regeerakkoord
  • De minnen voldoende gecompenseerd worden door de plussen.

In de toespraak werd een min duidelijk benoemd: het kinderpardon. Het gesprek met betrokkenen werd in de toespraak het meest intense gesprek genoemd.

Ik miste een verantwoording over het afschaffen van de dividendbelasting. Dat punt krijgt steeds meer klem nu deskundigen en betrokkenen melden dat het geen effect heeft op beslissingen om je al dan niet vestigen in Nederland. En omdat nu ook duidelijk is dat woningbouwcorporaties één van de kinderen van de rekening zijn. Met andere woorden, de huurders van bijvoorbeeld sociale huurwoningen. De corporaties zullen het ergens vandaan moeten halen, immers.

Ik zelf heb grote twijfels of de inbreng van de ChristenUnie opweegt tegen o.a. deze genoemde punten. Ik heb daar grote moeite mee.

Ik hoop dan ook vurig dat de Eerste Kamer tegen de afschaffing van de dividendbelasting is. Dat zal wel moeilijk worden omdat het onderdeel vormt van alle belasting maatregelen.

Het moet maar, denk ik dan. Politieke winst wordt verlies wanneer voorbij gegaan wordt aan inhoudelijke aspecten en concrete consequenties.

Niemand heeft mij tot nu toe duidelijk kunnen maken wat de concrete (!) opbrengsten zijn van het schrappen.

En ja, ik heb minstens tot tien geteld.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen

Dividenddossier update 2

Uit het regeerakkoord:

Een concurrerend vestigingsklimaat

Wij willen dat Nederland een land is waar het voor ondernemingen aantrekkelijk is om zich te vestigen en van waaruit Nederlandse bedrijven handel kunnen drijven over de hele wereld. Daar profiteert Nederland van, want deze bedrijven voegen werkgelegenheid, innovatie en kracht toe aan onze economie. Heel veel mensen werken bij internationaal opererende bedrijven en bij bedrijven die daaraan toeleveren. Voor veel internationaal opererende bedrijven is Nederland een aantrekkelijk vestigingsland. Om dat zo te houden in een steeds verder globaliserende wereld zijn maatregelen nodig. We richten ons op bedrijven die echt een toegevoegde waarde hebben in plaats van bedrijven die Nederland alleen als postbus gebruiken:

o We willen een eind maken aan de situatie dat firma’s zich alleen op papier in Nederland vestigen om belastingvrij miljoenen te kunnen rondpompen. Wij gaan bij hen belasting heffen, net als bij ieder ander bedrijf. Internationaal zetten wij ons ervoor in dat belastingparadijzen worden aangepakt. Zelf gaan we het goede voorbeeld geven via een bronheffing op rente en royalty’s op uitgaande stromen naar landen met zeer lage belastingen (low tax jurisdictions).

o We bevorderen het ondernemen met meer eigen vermogen en beperken de belastingvoordelen voor vreemd vermogen. Dat levert stabielere bedrijven en gezondere economische verhoudingen op, zeker bij tegenslag. Dit geldt nog extra voor banken, die bij de eurocrisis een groot beroep op de overheid gedaan hebben.

o Wij verlagen de Vennootschapsbelasting (VPB) en schaffen de dividendbelasting af waardoor bedrijven gemakkelijker eigen kapitaal uit het buitenland kunnen aantrekken en minder kwetsbaar worden voor vijandige overnames. Ter financiering daarvan beperken we de renteaftrek en versoberen we de mogelijkheid in de VPB om met verliezen te schuiven over de jaren heen. Daarnaast beperken we de belastingvoordelen voor expats.

Deze paragraaf uit het regeerakkoord, en dan met name de derde bullit, kondig niet een onderzoek aan naar de vooral financiële effecten van het schrappen van de dividendbelasting. Nee, de dividendbelasting wordt afgeschaft.

Het is geen onderwerp uit welk verkiezingsprogramma dan ook, het komt, ja waar komt het vandaan? En op basis waarvan is deze maatregel in het regeerakkoord gekomen?

Wel of geen memo’s, al dan niet geheim. Vragen over de gevolgen – en voor wie – werden niet beantwoord. Dat moet duidelijk worden bij de begrotingsbehandeling, wordt nu gezegd.

De financieringsopmerkingen zijn kwalitatief van aard, terwijl je zou verwachten dat vooral kwantitatieve dekking geboden wordt. 

En daarnaast, wat zijn de gevolgen voor doorsnee belasting betaler?

Niks van dat alles.

Dit nog los van wat ik al eerder schreef: waar is de kiezer gebleven? De kiezer heeft deze maatregel niet kunnen meenemen in zijn overwegingen: waar stem ik op.

Bij dit dossier, langzamerhand geruchtmakend, zijn de Kamerleden van de regeringspartijen geen volksvertegenwoordiger. “Het volk” heeft immers niet kunnen weten en niet kunnen zeggen wat het er van vindt.

Het rammelt, zeker als je kijkt naar de gang van zaken en de manier waarop Rutte reageert op opmerkingen. Zijn opmerking “we doen het niet voor onze lol” slaat werkelijk alles. Het laat zien dat het ontbreekt aan inhoudelijke – en vooral – afgewogen argumenten.

Je kunt je als regeringspartij niet verschuilen achter de opmerking dat, als het niet doorgaat, het kabinet valt. Los van het feit dat het in de benen houden van een kabinet geen doelstelling is als het gaat om het regeren van het land. Het laat ook zien dat er meer speelt dan alleen beleidsoverwegingen. Immers, politiek bestaat bij de gratie van verschillende meningen.

Ik reken op het gezonde verstand van de Eerste Kamer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen

Update dividend dossier

Ik schreef al eerder over dit dossier, zie het schuingedrukte verhaal hieronder. Ik wil daar graag wat aan toevoegen, gelet op reacties op Twitter.

  1. Het gaat om wat ik er van vind en niet om wat ik las dat de ChristenUnie een principiële partij is. Ik begrijp die relatie met het dossier trouwens niet.
  2. Wat ik er van vind wordt ook bepaald door het proces dat dit dossier doormaakt, zie mijn schuingedrukte opmerkingen hieronder.
  3. Het is dusdanig fundamenteel dat het wat mij betreft niet kan worden weggestreept tegen alle goede dingen die ChristenUnie bewerkstelligd heeft.
  4. Er is nog steeds geen concrete beschrijving van de gevolgen. Wel wat betreft de kosten, maar niet wat betreft de opbrengsten. Voorlopig zijn het veronderstellingen die niet concreet gemaakt kunnen worden.
    Rutte: “ik heb het beloofd niet aan de kiezers, maar aan Shell en Unilever. We zitten er moreel aan vast.”
    Ik ben reuze benieuwd op welk moment Rutte het beloofd heeft aan Shell en Unilever. Het stond tenslotte in geen enkel verkiezingsprogramma. (Zie schuingedrukte tekst)
  5. En dit alles, dit dossier tegen de achtergrond van wat er ook nog speelt: het onder wijs, de zorg om maar wat te noemen.

Dividend dossier

De gang van zaken met het voornemen van het kabinet om de dividendbelasting te schrappen is een merkwaardige gang van zaken. Ook in democratisch opzicht.

  1. Bij de Tweede Kamer verkiezingen had geen partij hierover iets in hun verkiezingsprogramma opgenomen. De kiezer kon dus op dat moment zijn stemgedrag niet laten afhangen van voor of tegen schrappen.
  2. De uiteindelijke coalitiepartijen hadden dus ook geen standpunt in hun programma. En toch werd afgesproken om de dividendbelasting te schrappen. Dat leverde in de Tweede Kamer vanzelfsprekend een meerderheid op.
  3. Die meerderheid wist toen niet – en nu nog niet – wat de gevolgen zouden zijn van deze inkomstenderving. Met andere woorden, er kon geen afweging worden gemaakt, kijkend naar de voor- en nadelen. Het was dus slechts een politieke beslissing. Anders gezegd, er was een niet uitgesproken belang dat telde, zonder rekening te houden met de belangen van de Nederlanders.
  4. De inkomstenderving is ondertussen opgelopen tot boven de 2.000.000.000 euro. PER JAAR!! De angst dat de derving moet worden opgevangen door ons als burgers, wordt – denkt Rutte – weggenomen door te stellen dat het bedrijfsleven deze derving moet gaan compenseren.
  5. Wellicht denkt de regering dat het bedrijfsleven het gaat betalen met behulp van middelen die vrijkomen nu er geen dividendbelasting hoeft te worden betaald. Nogal merkwaardig als je er wat langer over nadenkt.
  6. Dus Eerste Kamer doe uw plicht en wijs dit voorstel af omdat het een onzorgvuldige besluitvorming is, niet in het belang van ons als burgers:
    – heroverweging is op zijn plaats nu de derving veel hoger uitvalt dan was aangenomen
    – het is onduidelijk wat de financiële gevolgen zijn voor ons als burgers
    – onderzoek laat zien dat een grote meerderheid van de kiezers tegen dit voorstel is, waarover ze zich niet konden uitspreken bij de Tweede Kamer verkiezingen. De democratie wordt op deze manier geweld aangedaan.
  7. Betrokkenheid van burgers bij politieke besluitvorming is op deze manier een gotspe.

1 reactie

Opgeslagen onder algemeen

Dividenddossier

De gang van zaken met het voornemen van het kabinet om de dividendbelasting te schrappen is een merkwaardige gang van zaken. Ook in democratisch opzicht.

  1. Bij de Tweede Kamer verkiezingen had geen partij hierover iets in hun verkiezingsprogramma opgenomen. De kiezer kon dus op dat moment zijn stemgedrag niet laten afhangen van voor of tegen schrappen.
  2. De uiteindelijke coalitiepartijen hadden dus ook geen standpunt in hun programma. En toch werd afgesproken om de dividendbelasting te schrappen. Dat leverde in de Tweede Kamer vanzelfsprekend een meerderheid op.
  3. Die meerderheid wist toen niet – en nu nog niet – wat de gevolgen zouden zijn van deze inkomstenderving. Met andere woorden, er kon geen afweging worden gemaakt, kijkend naar de voor- en nadelen. Het was dus slechts een politieke beslissing. Anders gezegd, er was een niet uitgesproken belang dat telde, zonder rekening te houden met de belangen van de Nederlanders.
  4. De inkomstenderving is ondertussen opgelopen tot boven de 2.000.000.000 euro. PER JAAR!! De angst dat de derving moet worden opgevangen door ons als burgers, wordt – denkt Rutte – weggenomen door te stellen dat het bedrijfsleven deze derving moet gaan compenseren.
  5. Wellicht denkt de regering dat het bedrijfsleven het gaat betalen met behulp van middelen die vrijkomen nu er geen dividendbelasting hoeft te worden betaald. Nogal merkwaardig als je er wat langer over nadenkt.
  6. Dus Eerste Kamer doe uw plicht en wijs dit voorstel af omdat het een onzorgvuldige besluitvorming is, niet in het belang van ons als burgers:
    – heroverweging is op zijn plaats nu de derving veel hoger uitvalt dan was aangenomen
    – het is onduidelijk wat de financiële gevolgen zijn voor ons als burgers
    – onderzoek laat zien dat een grote meerderheid van de kiezers tegen dit voorstel is, waarover ze zich niet konden uitspreken bij de Tweede Kamer verkiezingen. De democratie wordt op deze manier geweld aangedaan.
  7. Praten over betrokkenheid van burgers bij politieke besluitvorming is op deze manier een gotspe.

1 reactie

Opgeslagen onder algemeen, Zwolse politiek

Collegeakkoord en oppositie

De rol van de oppositie tijdens de onderhandelingen is een veelbesproken onderwerp. Tijdens het debat gisteren kwam het regelmatig aan de orde. Er werd nogal wat verwezen naar de ingezonden brief van GroenLinks met voorstellen hieromtrent. De beleving was diametraal. De oppositie was teleurgesteld en de coalitie vond dat er mogelijkheden waren geweest voor de oppositie.

Eerlijk gezegd vind ik dat de oppositie wel een punt heeft. Trouwens niet de manier waarop het CDA haar teleurstelling formuleerde. Je gaat niet op basis van een veronderstelling verwijten maken over machtspolitiek. 

En aan de andere kant vind ik het ook raar dat een oproep aan Zwollenaren om te reageren op Zwolle in 2030 ook bedoeld was voor de oppositie.

Onderhandelen is een kwetsbaar proces. Als er vertrouwen is, en dat is voorwaarde, verken je elkaars mogelijkheden, je zoekt uit wat je van je plannen eventueel wilt laten vallen en welke voornemens hard overeind moet blijven omdat dat voornemens zijn die de identiteit van je fractie vormen. Bij dat proces kun je de oppositie niet gebruiken.

Hoe dan wel?

Ik stel me voor dat de formateur na de informatiserende een begin maakt met de contouren van de hoofdlijnen. Als die contouren er zijn kan een  tweede formateur verkennende gesprekken hebben met de oppositie. Verkennen of er wensen zijn die passen binnen de contouren van de hoofdlijnen. Dat proces zou een paar rondes kunnen duren, waarna de coalitiepartijen het definitieve akkoord vastleggen.

Voor de oppositie is er geen garantie voor opname van hun wensen in het akkoord. Maar waar het kan zou het wel mooi zijn.

Ik denk dat het nogal scherpe wij/zij gevoel dat ik gisteren waarnam dan veel minder zal zijn. Coalitie en oppositie hebben tenslotte verschillende verantwoordelijkheden.

En hoe zit het met de rol van de inwoners?

Je moet dan bedenken dat het een akkoord op hoofdlijnen is. Dat is de verantwoordelijkheid van de coalitiepartijen. Maar op enig moment moeten de hoofdlijnen worden ingevuld, concreet gemaakt. Dat is het moment waarop de inwoners worden betrokken. Dan kan de samenwerking, waarover het akkoord meerdere keren rept, invulling worden gegeven.

Hoe je dat doet en welke verantwoordelijkheden de inwoners dan krijgen vraagt studie en moet op voorhand worden vastgelegd. Daar is ook voldoende literatuur over.

De gemeenteraad moet in ieder geval accepteren dat samenwerking met inwoners andere accenten en andere invulling kan opleveren. Als de raad dat niet wil, is er van samenwerken en betrokkenheid geen sprake.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Collegeakkoord en moties

Gisteravond was het debat over het collegeakkoord.

De oppositiepartijen hebben in wisselende samenstelling 18 moties ingediend.

Daar vind ik wat van. Ik maak puntsgewijs een paar opmerkingen.

  1. In zijn algemeenheid vind ik dat de moties op een verkeerd moment zijn ingediend. Het akkoord is een akkoord op hoofdlijnen en geeft richting aan dossiers. Nogal wat moties hebben de bedoeling om nu al invulling te geven aan die hoofdlijnen. Dat lijkt me niet slim en de aangesneden onderwerpen krijgen meer aandacht wanneer ze later op het juiste moment worden ingediend. Strategisch vind ik dit niet handig.
  2. Veel erger vind ik de moties die het college oproepen het collegeakkoord op punten te veranderen, aan te passen dan wel uit te breiden. Het akkoord is het resultaat van uitputtend onderhandelen door de collegepartijen. Dat ga je niet door een uitspraak van de raad aanpassen. Ik wil de indieners er op wijzen dat er onderhandeld is door fracties. Het college heeft daar niets over te zeggen en het helpt weinig het college op te roepen het akkoord aan te passen. Er staan tenslotte de handtekeningen onder van de fractievoorzitters.
  3. Merkwaardig dat het instrument motie wordt ingezet om te proberen de tekst van het collegeakkoord aan te passen. Wijzigen doe je per amendement.
  4. Ik zie ondertekenaars die burgerleden zijn. Ik geloof niet dat dit kan, omdat burgerleden geen rol hebben in besluitvormende vergaderingen en dus geen motie of amendement kunnen indienen.

Kortom, als ik de oppositie was zou ik de moties intrekken om ze op het goede moment in te dienen met een grotere kans van slagen.

En de moties die wijzigen van het collegeakkoord beogen, van tafel halen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek