Maandelijks archief: juni 2011

Verschijningsvormen van een superpromoter

Op eReaders.nl kun je een boek van Seth Godin gratis downloaden.
In dat boek staan 80 korte berichten van verschillende auteurs om over na te denken.
Twee van die berichten hebben me getroffen.
Getroffen, omdat een superpromoter (boek van Rijn Vogelaar) kennelijk meerdere verschijningsvormen kent. Gelukkig maar, zou ik zeggen.

Het eerste bericht is van Marti Barletta, spreker, consultant en auteur.

Hou maar op met het werken aan je zwakke punten: focus op het benadrukken van je sterke punten.Ik heb 40 jaar aan mijn zwakke punten gewerkt, met weinig resultaat. ‘Behoeft nog enige verbetering’ zoals ze zeggen. Waarom? Makkelijk. We hebben een hekel aan dingen doen waar we niet goed in zijn, dus gaan we dat uit de weg. Geen oefening maakt kunst baren lastig.Maar mijn sterke punten- ah, ik ben dol op mijn sterke punten. Ik zal er aan werken tot het zijn vruchten begint af te werpen. Als we houden van wat we doen, doen we het meer en meer, en vrij snel zijn we er aardig goed in.  Het mooie aan werken in een team is dat, geloof het of niet, veel mensen graag doen waar jij een hekel aan hebt. En een hekel hebben aan dingen die jij graag doet. Dus houd op met het vruchteloze ontwikkelen van je zwakke punten. Ga in plaats daarvan een samenwerking aan met iemand die totaal anders is dan jij, verdeel het werk en verdeel het inkomen en iedereen is gelukkig. Bijvoorbeeld, vrouwen zijn anders dan mannen en benaderen problemen vaak met een andere blik. Toch moedigen boeken en coaches ons aan om ons mannelijke kracht aan te meten en, zie hier een gebrek aan inzicht, onze eigen kracht te negeren. De ironie is dat onderzoeken aantonen dat als er meer vrouwen in leidinggevende posities zitten, zich dat meteen vertaalt in betere bedrijfsresultaten.  Zou het niet veel beter zijn voor zowel mannen als vrouwen om elkaars sterke punten te waarderen en we zo allemaal gebruik kunnen maken van wat we van nature hebben meegekregen?

Het tweede bericht is van Jackie Huba en Ben McConnell. Zij zijn de auteurs van Citizen Marketers en Creating Customer Evangelists.

Twee ondernemers in de techniek zonder ervaring in voeding en geen marketingbudget lanceren een product dat ze Bacon Salt noemen. Vervolgens zoeken ze op de social netwerksites mensen die een voorliefde voor bacon hebben, en worden daar vrienden mee. Een klein deel van die mensen raakt enthousiast over Bacon Salt en begint dat rond te vertellen. Wat begon als een cult-groepje wordt al gauw een groep van 37.000 fans op Facebook en Myspace. Maanden later haalt deze buzz de kranten, er komen tv-interviews en de Heilige Graal van PR: een optreden in Oprah.  Twee jongens die niets wisten over de voedingsindustrie en geen marketingbudget hadden, creëren een succesvolle cult-hit. Geïnspireerd bedachten ze nog enkele andere producten met baconsmaak. Het is de geboorte van een merk.  Hun succes begon met een kleine – heel kleine – zelf gekozen groep fans van een categorie. Zelfs als een social network miljoenen leden heeft, zal het nooit miljoenen buzz-verspreiders voortbrengen. Het Bacon Salt-verhaal laat zien dat het gewoonlijk een klein deel van een grotere groep is die begint met een gerucht- meestal 1%. Zij zijn de Een Procenters. De Een Procenters zijn meestal niet de doelgroep van technische, hobby- of zakelijke bloggers. De Een Procenters zitten verscholen in de krochten van niche-groepen, en toch vormen zij de basis van mond-tot-mond reclame. Dit jaar is het jouw taak ze te vinden en aan te trekken. 

Er zit veel meer in het principe van de superpromoter dan je op het eerste gezicht denkt.
Uitbuiten, zou ik zeggen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen

mezzomarathonmijmeringen

Elk jaar ga ik kijken bij de halve marathon. Niet om mee te lopen, want ik ken mijn beperkingen. Wel om de mensen aan te moedigen, en dan vooral de bekenden die de uitdaging wel aangaan.
Ik ga dan al vroeg naar de stad omdat ik kan genieten van de logistiek die het gewone stadsbeeld in een handomdraai omtovert in een parcours voor de lopers.
Ik maak dan, zoals elk jaar, de staart van de optredens van de dweilorkesten mee.

Tussen de regenbuien door treden als apotheose de nog aanwezige orkesten in gezamenlijkheid op. Dat garandeert een topsfeer op het Grote Kerkplein.

Als je vroeger bent zie je ook merkwaardige situaties, die je anders niet ziet.
Wat te denken van deze twee plaatjes:

De engel Michael die in al zijn glazen hoedanigheid versteend staat te kijken naar een podium, dat hij nooit zal bereiken.

De blik ook hier op iets onbereikbaars. Michael wordt als onverslaanbare engel, geconfronteerd met zijn beperkingen. Vastgenageld de finish niet kunnen bereiken.

Ik zei al, ik ben er ook om onverschrokken lopers aan te moedigen. Geheide lopers als Frankwin Mussche en Theo Peeters (raadsleden PvdA), maar ook fractiegenoten Roelof Hoving en Dikkie van Gijssel. Op de foto hieronder de finish van Dikkie (rechts op de foto). Duidelijk zichtbaar dat zij de vreselijke hoosbui al lopend hebben meegemaakt.

Ook op deze plek neem ik mij hoed af voor alle lopers, van de 4 Engelse mijlen en van de halve marathon. Het waren allemaal topprestaties. Op zich te vergelijken met de beide parcoursrecords van de professionele lopers.

Ik zie al weer uit naar volgend jaar. Ook wel een klein beetje om de perfecte verzorging die je op zo’n avond krijgt. De mannen van Walter Stern weten al precies wat ik lekker vind.

1 reactie

Opgeslagen onder algemeen

De Fundatie en Evert Thielen

Vorige week is de raad op uitnodiging van Ralph Keuning op bezoek geweest bij de Fundatie. De uitnodiging had alles te maken met de tentoonstelling, die op dit moment daar te zien is: werk van Evert Thielen. Thielen is in mijn ogen een fenomeen. Hij maakt zijn eigen verf en roept met zijn werk ook associaties op met schilderijen uit lag vervlogen tijden. En als je Thielen tegenkomt, denk je niet direct aan een schilder.
Wat het werk ook het bekijken waard maakt, zijn – naast de portretten –  de veelluiken. Veelluiken, die door een ingenieus systeem gedraaid en omgeklapt kunnen worden. Je moet daar dus wel de ruimte voor hebben.

In der zalen met de veelluiken zijn ook schetsen te zien. Schetsen, als voorstudie voor het echte werk. Je krijgt dan een indruk van het minutieuze werk, dat vooraf gaat aan het schilderen van een veelluik.

Op de tentoonstelling zijn 2 veelluiken te bewonderen, waarvan er een nog niet klaar is, al wordt daar al jaren aan gewerkt. Hieronder een foto-impressie.

Dit is het veelluik dat klaar is, en waarvan je op de foto maar een kant ziet. Het geeft wel aan hoe groot en imposant een veelluik is.

Dit is het veelluik de Bellenhof, dat nog niet af is, al zou je dat aan deze foto niet zien.


Het linkerdeel is nu omgeklapt, en dan is wel duidelijk te zien, dat dit deel nog in het schetsstadium is.


Dit is een voorbeeld van een schetsstudie, een klein onderdeel van het veelluik


En zo is het uiteindelijk geworden. Let vooral op het koppie van het kind op schoot en ook van de dame in het midden. De hoofden zijn in verschillende standen te zien. Dat lukt alleen maar als je in staat ben om transparant te schilderen.

Over de tentoonstelling is een boek verschenen: Evert Thielen, het schilderij als podium. Schrijver is Wim van der Beek. Het is te koop o.a. in de museumwinkel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen

Gevoelens bij de Integratienota

Mijn gevoel zegt, dat de nota is geschreven vanuit de conclusie, dat strenger optreden de enige remedie is. Dus afstappen van de multiculturele samenleving.
Dat gevoel wordt gevoed door bepaalde uitspraken uit de visieparagraaf van de integratienota.
– Geconstateerd wordt dat het multiculturalisme heeft gefaald omdat anders dan gedacht en verwacht de verschillende etnische en culturele groepen die deel uitmaken van de Europese samenlevingen in de afgelopen decennia niet wederzijds tot elkaar zijn gekomen in een nieuwe eenheid.
– Te veel kinderen groeien op in slecht functionerende gezinnen in een omgeving waar werkloosheid, schulden, schooluitval en crimineel gedrag aan de orde van de dag zijn.
– Keer op keer blijkt dat veel Nederlanders de etnische en culturele diversiteit die Nederland kenmerkt niet als een verrijking ervaren, maar als een bedreiging ervaren. Al bijna twintig jaar vindt ongeveer de helft van de Nederlanders dat er te veel mensen van andere nationaliteiten in Nederland wonen.
– Integratie en maatschappelijke samenhang staan nog altijd onder druk, en verdere stappen zijn nodig in het belang van de continuïteit en stabiliteit van de samenleving.
– Dit kabinet staat daarbij een aanpak voor waarbij de instroom van kansarme migranten wordt teruggedrongen en die van mensen die hier duurzaam verblijven verwacht dat zij werken, zich aan de regels houden en zelf inburgeren.

Deze citaten zijn wel heel erg gericht op de door bijv. de PVV gewenste uitkomst. De gedoogpartij, die het huidige kabinet drijvend houdt.
Mijn vragen:
– waarom is de multicultiralisatie pas geslaagd, wanneer men tot elkaar gekomen is in een nieuwe eenheid? Van wie komt dat criterium en wanneer is dat besloten?
– zou de opmerking over de slecht functionerende gezinnen ook niet op gaan voor bepaalde autochtone gezinnen?
– de verdere stappen zijn inderdaad nodig. Maar is “verder” niet van een andere orde dan ” rigoureus nieuwe”?
Bij deze benadering kun je inderdaad alleen maar tot de conclusie van het kabinet komen. Alleen, de benadering is niet objectief en draagt dus de uitkomst al in zich.

Laten we het eens hebben over hooligans en voetbal en er de benadering van het kabinet op los laten. Let op de analogie.
– De bestrijding van voetbalvandalisme heeft gefaald en we zijn niet kunnen komen tot een eensgezind gezamenlijke prettige beleving van een voetbalwedstrijd.
– Keer op keer blijkt dat de diversiteit in voetbalbeleving niet als verrijking maar als bedreiging wordt ervaren. Al heel lang vinden de echte supporters dat er te veel hooligans zijn.
– bestrijding staat nog steeds onder druk en verdere stappen zijn nodig
– besloten wordt te kiezen oor een aanpak, waarbij het hooliganisme wordt teruggedrongen en die van supporters verwacht dat zij zich aan de regels houden.
Kortom, vanaf nu wordt voetballen verboden
De vergelijking laat m.i. zien, hoe krom de nota in elkaar zit.

En dan heb ik nog niet gewezen op de mij inspirerende opdracht uit het Bijbelboek Mattheüs:
“Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.”

Deze benadering mis ik in de Integratienota van CDA-minister Donner.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder ChristenUnie Zwolle

halve marathon en goede doelen

A.s. zaterdag is er weer het Zwolse feest De Halve Marathon.
Zoals elk jaar sta ik langs de kant (in het centrum, bij de VVV) om de deelnemers aan te moedige. Het is het jaarlijkse moment om onbekommerd te schreeuwen. Maar daarom schrijf ik dit stukje niet.
Dat doe ik omdat er zoals elk jaar trouwens, ook dit jaar gelopen wordt voor goede doelen. Ik ken er 2: zorgboerderij Molenzicht en Youth for Christ. Op http://www.warmlopers.nl (button halve marathon) is meer informatie te lezen.
Fractiegenoot Dikkie van Gijssel loopt voor deze doelen. Vanavond sprak ik Harry Bartelds op de netwerkborrel van de gemeente bij het Ballonspektakel en hij loopt ook voor deze doelen.
Als de doelen je aanspreken, laat dan je hart spreken.
Wie weet, tot zaterdag.

1 reactie

Opgeslagen onder algemeen

Hoogbegaafdheid

Gisteren heb ik een inspirerende ontmoeting gehad met Willem Wind. Willem is bezig met een voettocht door Nederland om hoogbegaafdheid onder de aandacht te brengen (http://lopenvoorhoogbegaafdheid.nl).
Het gesprek ging ook over onderwijs aan hoogbegaafden, maar dat niet alleen. Het onderwerp was veel breder. De problematiek van hoogbegaafd zijn in het algemeen. De andere manier van benaderen; het beelddenken; de soms chaotische manier waarop een onderwerp wordt benaderd.
Mijn belangstelling betreft vooral het onderwijs.
Ik was verrast door de benadering van Willem. Hoe hij aankijkt tegen het onderwijs.
Er zijn, aldus Willem, 3 aspecten belangrijk voor een hoogbegaafde: zelfstandigheid, ruimte en perspectief.
Een HB leerling moet op zijn eigen manier zich kunnen ontwikkelen. Niet  op het moment dat de onderwijsmethode ergens aan toe is, maar wanneer de leerling er aan toe is. Dus niet de leerling aan het systeem aanpassen, maar het systeem aan de leerling. Denken vanuit het individu. Dat kan ook, wanneer je die leerling de ruimte geeft om op zijn eigen manier kennis op te doen. Het resultaat is dan belangrijker dan het proces. Gun een leerling zijn eigen ontdekkingstocht en laat hem toegeven aan zijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen.
Een andere opmerking vond ik ook verrassend. Laat hoogbegaafde volwassenen “uit de kast komen”. Zij kunnen dienen als rolmodel. Mij schoot te binnen, laat ze superpromoter zijn (ik verwijs naar het boek van Rijn Vogelaar, de Superpromoter).

Willem Wind in gesprek met wethouder Filip van As

Na een uur zetten we ons gesprek voort op de kamer van onderwijswethouder Filip van As. Daar verkenden we de mogelijkheden om verder te komen. Een goed gesprek is nuttig, maar het is mooi als het ook leidt tot concrete stappen voorwaarts.

Wat zijn mijn eigen gedachten hierover, naar aanleiding van deze ontmoeting.
Ik ga de onderwijswoordvoerders deelgenoot maken van mijn ervaringen van gisteren.
Er moet dmv het BLOZ een gesprek komen met het onderwijsveld. Dat gesprek kan een vervolg zijn op het gesprek van zo’n twee jaar geleden. Maar nu toegespitst op de problematiek van hoogbegaafdheid. De krachten moeten worden gebundeld. Het zou mooi zijn, en dat is nieuw, wanneer aan dat gesprek ook hoogbegaafde volwassenen meedoen. Ze als het ware inzetten als superpromoter. Ook leerlingen waarover het gaat laten meepraten.
Dat moet resulteren in een plan de campagne. Op basis van wat er al gedaan wordt en vervolgens, kijkend naar waar we uit willen komen, een marsroute formuleren. Dat zou mooi zijn.
Reacties zijn welkom.

John van Boven

1 reactie

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Jongeren en alcoholmisbruik

Ik heb al eerder aandacht gevraagd voor het alcoholmisbruik onder jongeren. Als fractie hebben we ook een tweetal notities geschreven over het onderwerp.
Het baart ons nog steeds zorgen. We zijn ook een beetje bang dat we niet verder kijken dan het antwoord op de vraag of de voorgenomen acties zijn uitgevoerd. Als we dat doen gaan we voorbij aan de vraag die vele malen belangrijker is: hebben de acties ook opgeleverd wat we hoopten.
Concreet: is het alcoholmisbruik onder jongeren teruggelopen?

Het onlangs verschenen rapport “Alcoholintoxicaties bij jongeren in Nederland” laat zien dat het antwoord een hartgrondig nee is. In dit stukje significante cijfers en een paar vragen.

De conclusie van het rapport luidt:
Het aantal jongeren dat met alcoholintoxicatie of alcoholvergiftiging door een kinderarts in een ziekenhuis is behandeld stijgt nog steeds. In 2007 zijn er 297 intoxicaties gemeld, in 2008 waren dat er 337, in 2009 betrof het 500 kinderen en in 2010 is het aantal meldingen opnieuw gestegen tot 684. Dit is een stijging van 37% t.o.v. 2009. Deze aantallen zijn een onderschatting van het werkelijke aantal intoxicaties bij jongeren omdat niet alle gevallen in het onderzoek worden betrokken. Jongeren die buiten het ziekenhuis door een huisarts worden behandeld of in het ziekenhuis door een reguliere arts worden niet meegeteld.

Ik ervaar dit als een onthutsende conclusie. Er wordt van alles ondernomen, maar het aantal comazuipers, want dat zijn het, groeit nog steeds. Sinds 2007 met 130%.
Nog wat getallen:
In 2010 ging het om 57% jongens en 43% meisjes. Wat opvalt is dat het percentage jongens stijgt en dat van de meisjes daalt.
Van de jongeren tussen 11 en 18 jaar was 51% 15 jaar of jonger. Wel is t zien dat het aantal comazuipers onder de 15 jaar daalt. In 2007 ging het om een percentage van 39%, in 2010 is dat 23% jonger dan 15 jaar.
Het opleidingsniveau is representatief voor alle jongeren. 79% van deze jongeren hebben normale schoolprestaties. Dat geldt ook voor de familiesituatie (72% traditioneel) en voor de culturele achtergrond (85% Nederlands).

Welke conclusie moeten we hieruit trekken, als dat al te doen is.
Zijn de ondernomen activiteiten, hoewel uitgevoerd, niet effectief gebleken? En over welke situatie hebben we het eigenlijk in de regio Zwolle? Deze week stond in de Stentor dat in Zwartewaterland de aanpak is mislukt.

Hoeveel comazuipers zijn er opgenomen in de ziekenhuizen in de regio Zwolle vanaf 2007 tot en met 2010, zo vraag ik me af. En wat is het oordeel van het college over de effectiviteit van de Zwolse maatregelen.
Moeten er aanvullende activiteiten ontwikkeld worden. De situatie is ernstig genoeg.

Ik ga nadenken over schriftelijke vragen aan het college.

John van Boven

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek