Easycratie: hoe werkt dat in een politieke omgeving


De eerste zin die Martijn Aslander in zijn boek Easycratie noteert, luidt: Bijna elk probleem in de huidige samenleving is in de kern een bureaucratisch probleem. Er zijn genoeg mensen die de oplossing al weten, maar de uitvoering wordt (nog) belemmerd door een verstikkend web van bureaucratie: regels, protocollen, procedures, hiërarchieën en een gebrek aan samenwerking.
Easycratie is een nieuwe manier van werken, organiseren en samenwerken .

Ik probeer te verkennen of we in Zwolle wat kunnen leren en toepassen van deze nieuwe manier.
Eerst een citaat uit het boek en daarna wat verkennende opmerkingen. Verkennend, niet meer dan dat. Ik hoop eigenlijk dat we met elkaar verder komen.
Op pagina 56 van het boek is het volgende citaat te lezen:

Maar organisaties kunnen ook op eigen houtje binnen de menigte zoeken, zoals het Canadese goudmijnbedrijf Goldcorp dat deed, nog ver voordat de term crowdsourcen bestond. Aan het eind van de vorige eeuw stevende het bedrijf rechtstreeks af op een faillissement. De analisten en geologen binnen de eigen organisatie slaagden er maar niet in om op het ruim 20.000 hectare grote mijnwinningsterrein voldoende nieuwe goudaders te lokaliseren. Ten einde raad bedacht de Goldcorptopman een baanbrekend plan. Hij zette alle geheime bedrijfsgegevens online en publiceerde elk geologisch puzzelstukje aan informatie – in totaal was dit 400 megabyte aan informatie. Dat was de input voor een digitale goudjacht, de Goldcorp Challenge, met een prijzengeld van ruim een half miljoen dollar, die in maart 2000 van start ging. Al na enige weken stroomden de ideeën binnen van zo’n duizend deelnemers uit vijftig landen. Een informeel virtueel leger van geologen, wiskundigen, mijnbouwingenieurs en andere externe deskundigen opperde niet alleen nieuwe winningstechnieken, maar wees ook 110 kansrijke plekken aan op het terrein van Goldcorp. Op 90 van die 110 plekken werd ook inderdaad goud gevonden. In de acht jaar na de Challenge heeft Goldcorp voor ruim drie miljard dollar aan goud uit de grond gehaald. Een deel van de winst werd uitgekeerd aan de mensen die hadden geholpen met zoeken.

Deze beschrijving is, wat mij betreft de essentie van easycratie: aanboren van in de groep aanwezige kennisIn Zwolse begrippen, al raakt het niet helemaal: Samen maken we de stad en ook beginspraak.
Het gaat dus om de rol van inwoners en van instellingen en ondernemingen in het proces van besluitvorming.

Het verhaal roept bij mij het nodige op.

  1. Buiten het stadhuis is de nodige kennis aanwezig. De vraag is dan hoe je die kennis aanboort en hoe je het proces inzet, om die kennis boven tafel te krijgen. Dat vraagt om het treden buiten je gewone manier van denken en werken.

    Citaat uit boek (p. 8): Het zijn niet alleen de bureaucratische regels die de vooruitgang belemmeren. Minstens net zo belangrijk zijn de vastgeroeste gewoontes van het individu. We hebben wel nieuwe inzichten, nieuwe krachten, nieuwe mogelijkheden, maar we kunnen er vaak nog niet mee werken. Temeer daar we gewend zijn om terug te vallen op de oude manier van denken en de bekende manier van denken. De easycratie is daarom ook een bewustwordingsproces. We moeten er aan wennen dat het van boven naar beneden aansturen van een organisatie, anders werkt dan van beneden naar boven

  2. Net als bij beginspraak en bij Samen Maken We De Stad, geldt ook hier dat het van het “stadhuis” de bereidheid vraagt te erkennen dat er ook anderen zijn, die een bijdrage kunnen leveren aan het ontwikkelen van beleid en aan het aandragen van oplossingen voor problemen.

    Citaat uit boek (P. 9): Een karakterschets van de gemiddelde easycraat zou er als volgt uit kunnen zien: het is iemand die zijn werk met enthousiasme en passie doet. Iemand die liever de handen uit de mouwen steekt dan de kantjes er afloopt. Iemand die zich niet verschuilt, maar initiatief durft te nemen en zijn nek durft uit te steken. Iemand die voelt dat de oude weg vaak niet meer de juiste is. Iemand die sociaal-maatschappelijk bewust is, verantwoordelijkheid neemt en zijn slagkracht wil vergroten. Iemand die niet zo nodig het wiel hoeft uit te vinden, maar graag gebruik maakt van de mogelijkheden die er al zijn.

  3. Als je overtuigd ben van de toegevoegde waarde van kennis van burgers en/of instellingen vraagt dat een manier van werken, die anders is dan tot nu toe gebruikelijk. Uit eigen ervaring weet ik, dat omschakelen niet mee valt. Het gaat gemakkelijker wanneer je de overtuiging hebt, dat het echt iets toevoegt.
    tegelijkertijd is er het besef, dat ongebreideld inschakelen van anderen ook te veel van het goede kan zijn. Kortom, het vraagt evenwicht.
    Ook nu weer een paar citaten uit het boek van Martijn Aslander.

    Citaat uit boek (pag. 12): De manager van de toekomst is een leider die de behoudzuchtige en de veranderingsgezinde stromingen weet te integreren en tot een ideaal evenwicht weet te smeden.
    daarnaast is er in de easycratie nog een belangrijke rol weggelegd voor de meer traditioneel ingestelde manager: tegengas geven! Een organisatie die nooit verandert, is ten dode opgeschreven, maar te veel verandering is ook niet goed.

  4. Inschakelen van betrokken burgers en instellingen, zoals we graag willen met het beginspraak-beleid betekent niet, dat de kennis van “het stadhuis” plaatsmaakt voor de kennis van burgers. Het mag geen u-vraag-wij-draaien cultuur worden en het heeft ook niets te maken met verlanglijstjespolitiek. Het heeft el alles te maken met het inzetten en gebruiken van kennis en wensen. Aan de voorkant van het proces wel te verstaan. Het zal nooit zo zijn, dat alles wat wordt ingebracht wordt overgenomen. Dat is nooit zo geweest en zo zal het ook nooit worden. De ervaring met Prinsenpoort laat zien dat geleverde inbreng en wordt herkend en helpt accepteren dat niet alles wat is ingebracht verwezenlijkt kan worden.

    Twee citaten, beiden op pagina 13:
    De beste beslissingen zijn doorgaans gebaseerd op alle in de organisatie beschikbare kennis. De beste organisatie is de organisatie die het meeste gebruik maakt van alle aanwezige kennis.

    Niet volledig gebruikmaken van dit human capital is een vorm van economische verspilling.

  5. Het gaat niet om het accepteren van een nieuwe manier van denken en werken. Het gaat om het verbeteren van organisaties. Belangrijk, wanneer het om organisaties gaat die werken ten behoeve van de leefbaarheid en van het woon- en werkklimaat van Zwolle.

    Citaat (pag. 14): Het doel van easycratie is om organisaties beter te maken, en om werken leuker en gemakkelijker te maken. Beter gebruik maken van de aanwezige kennis is de primaire brandstof van de easycratie.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s