Easycratie, toepassen in de politiek

In zijn boek Easycratie laten Martijn Aslander en Erwin Witteveen zien, dat er meerdere manieren zijn om geld te verdienen. Of, om op een andere manier doelen te bereiken zonder te veel investeringen.
Bekende voorbeelden zijn de gratis kranten. De inkomsten komen niet meer uit abonnementen of de losse verkoop. De inkomsten worden gegenereerd door de advertentie-inkomsten. Omdat de krant gratis is, heeft het een groot lezerspubliek en is daarmee erg aantrekkelijk voor adverteerders.
Dichter bij huis: printers zijn goedkoop, maar de toner is nogal prijzig.
Kortom, er zijn slimme manieren om geld te verdienen. Maar dan moet je wel op een andere manier gaan denken.

Dat geldt ook voor de vraag, hoe kom ik aan geld, om problemen op te lossen, om dingen voor elkaar te krijgen. Ik denk aan het recente besluit om geen geld meer te besteden aan de strijd tegen graffiti.
Eerst een citaat uit Easycratie:

Citaat (pag. 115). Eind vorige eeuw lieten lokale bestuurders in een Braziliaanse sloppenwijk zien hoe je óók in een non-profitsituatie op easycratische wijze complementair geld kunt drukken om problemen eenvoudig op te lossen. De sloppenwijk had twee prangende problemen. Ten eerste was er een ongekend grote hoeveelheid zwerfvuil in de wijk. Ten tweede was er een grote armoede. De werkloosheid was hoog, er was nauwelijks werkgelegenheid, maar als de bevolking werk wilde zoeken in het stadscentrum, bleek de bus daarnaartoe onbetaalbaar. Al jarenlang poogden de bestuurders budgetten los te peuteren bij de centrale overheid om deze problemen aan te pakken. Maar tevergeefs; er was geen geld. Totdat men besloot om dan maar zélf geld te maken. De sloppenwijk liet blauwe plastic muntjes maken. Iedere wijkbewoner die dat wenste, kon deze muntjes verdienen door een vuilniszak vol zwerfafval in te leveren. Met die muntjes kon vervolgens een busrit naar het stadscentrum betaald worden. Verbluffend simpel, misschien niet de meest elegante oplossing, maar het werkte wel. In korte tijd waren twee grote wijkproblemen opgelost, waar de conventionele middelen jaren gefaald hadden. Elke wethouder in Nederland kan dit idee morgen al uitvoeren in zijn stad. Het blauwe muntje zou bijvoorbeeld een toegangskaartje kunnen zijn voor de gesubsidieerde stadsschouwburg waar overmorgenavond een voorstelling is geboekt en waar naar verwachting nog tweehonderd lege stoelen in de zaal zijn. Niemand wordt slechter van zo’n easycratisch plan. Zowel de optredende artiesten als de schouwburgdirecteur zullen er blij mee zijn als de lege stoelen gevuld worden.

Het kenmerkende van dit voorbeeld is, dat het mes aan twee kanten snijdt. Aan de ene kant worden er taken uitgevoerd, die anders vanwege de kosten waren blijven liggen. Aan de andere kant doen mensen, die aan de zijkant staan van het maatschappelijke leven, weer mee aan diezelfde maatschappij. Ze dragen zelfs bij aan die maatschappij.
Het vraagt wel een andere kijk van “het stadhuis”. Het vraagt medewerking van bijvoorbeeld de middenstand, musea, de Spiegel, de horeca en het openbaar vervoer bijvoorbeeld.
Ik zou het mooi vinden wanneer het Hanzelab een sessie wijdt aan het verkennen van de mogelijkheden.
Volgens mij vraagt het niet veel aan onderzoek. Dit kun je ‘gewoon’ doen.
Er zijn vast wel meer voorbeelden te noemen die te baseren zijn op dit principe. Er zijn genoeg creatieve mensen in Zwolle om er iets van te maken.

Binnenkort heb ik een gesprek met Hanzelab om te bekijken of we er een sessie aan kunnen wijden. Ik heb er alle vertrouwen in.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s