Dagelijks archief: 26/09/2012

Valse start

Er is de nodige onrust rond de komst van een Exodushuis in Zwolle-zuid. Een huis waar ex-gedetineerden kunnen werken aan hun terugkeer in de maatschappij na hun gevangenisperiode.
De buurt is bang dat dit betekent dat het er niet meer veilig zal zijn.
De buurt is dus tegen.

Als ik de gang van zaken op me in laat werken, dan kan ik niet anders dan constateren dat de gang van zaken tot nu toe niet goed is geweest. De buurt voelt zich gepasseerd. Neemt dus, naar mijn waarneming een standpunt in op basis van een slechte procedure en niet op basis van argumenten.
Er zijn 4 partijen in het geding: de stichting die zich beijvert voor een Exodushuis in Zwolle (met niet de minste namen in het comité van aanbeveling), de corporatie die de huisvesting moet regelen, de gemeente en de buurt.
Cruciaal in zo’n proces is het moment waarop de buurt betrokken wordt bij de besluitvorming.
Daar is de eerste onduidelijkheid: de gemeente denkt dat besluitvorming geweest is en stemt haar communicatie daar op af. De corporatie die besluitvorming laat afhangen van overleg met de buurt voordat besluit genomen wordt.

Op basis van de berichtgeving door de gemeente, dus op basis van verkeerde vooronderstellingen, komt de buurt in het geweer: wij willen dit niet, omdat we de buurt niet onveilig willen hebben. Dit is, zo zie ik het, meer gebaseerd op een gevoel dan op concrete aanwijzingen. En niets is lastiger dan discussiëren op basis van gevoel.

Wat had, denk ik, moeten gebeuren?
Ik heb het al eens eerder gezegd: de buurt niet confronteren met een oplossing, maar de buurt het probleem voorleggen. Dan kan er gepraat worden over de randvoorwaarden die volgens de buurt in acht moeten worden genomen. Dan heb je een zakelijke discussie en kan de gemeente en de corporatie nagaan of aan deze voorwaarden voldaan kan worden.
De vraag is nu of de posities al niet zo stevig zijn ingenomen, dat de nu gekozen plek nog wel een reële optie is. Zijn partijen nog in staat om terug te gaan naar de startsituatie om vervolgens te praten op de randvoorwaarden. Ik hoop het. Maar vrees ook.
Mijn belangrijkste vraag is: wie komt er op voor de belangen van de ex-gedetineerden? Daar hoor ik niemand over. Maandagavond hield een mevrouw in de raadszaal een A4-tje omhoog met de tekst “heb hart voor de buurt”. Dan denk ik, laat mij dan maar hart hebben voor de doelgroep, waarvoor een Exodushuis is bedoeld.
Met de goede voorwaarden en duidelijke werkafspraken moet een heel eind te komen zijn. De buurt zou ook een betrokkenheid kunnen laten zien door vrijwilligerswerk te doen in het Exodushuis. Dan weten ze wat voor vlees ze in de kuip hebben en kunnen bewoners zich welkom voelen. Dat draagt vele malen meer bij aan de veiligheid dan een bot nee.

Ondertussen kan het geen kwaad, wanneer de gemeente haar best gaat doen, om te leren van gemaakte fouten. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. En dat is betreurenswaardig, omdat zo’n proces alleen maar verliezers oplevert.
Gemeente, betrek ook betrokken burgers bij het investeren in mensen. Dan gaat het bordje op de gevel “investor in people” een diepere betekenis krijgen.

36 reacties

Opgeslagen onder Zwolse politiek