Exodus, een terugblik

Vandaag is duidelijk geworden dat de stichting Exodus Zwolle afziet van het voornemen om een Exodushuis te vestigen aan de Muijdermanstraat 2 in Zwolle. Het Zwolse college vindt dit besluit volledig op zijn plaats en kan ook zelf niet tot een ander oordeel komen.
Aldus de informatienota van het college voor de Raad.

In de eerste plaats complimenteer ik de stichting met de wijsheid die zij laat zien in haar besluit. Vooraf is gezegd dat een definitief besluit mee afhangt van het oordeel van de buurt. De buurt heeft onomwonden laten weten wat zij er van vindt en daar heet de stichting haar conclusie uit getrokken.
We zouden over kunnen gaan tot de orde van de dag. Dat vind ik te gemakkelijk. Ik heb behoefte om, terugkijkend, te reflecteren op de gang van zaken. Ik doe dat puntsgewijs.

  1. Er is voortdurend gezegd dat de ChristenUnie het eens was met de plek. Dat werd gezegd op grond van het feit dat we er al sinds een paar jaar aandacht voor vragen.
    Het eens zijn met een instelling die ex-gedetineerden wil helpen bij de terugkeer in de maatschappij om recidive te voorkomen is van een andere orde dan de plek waar dat zou moeten gebeuren.
    We staan nog steeds volledig achter de doelstelling, maar hebben op basis van de slordige communicatie reserves gehad bij de keus van de plek.
  2. Het lijkt er nu een beetje op dat, als je maar hard genoeg roept ergens tegen te zijn, dat je dan ook je zin krijgt. Zo werkt het niet. De gemeente heeft een zekere zorg voor iedereen in Zwolle. De gemeente wil ondersteuning en opvang bieden aan wie dat (tijdelijk) nodig heeft. Vanuit het adagium van het collegeprogramma dat iedereen mee doet. Tegelijk heeft de gemeente ook zorg voor haar inwoners. Dat vraagt om een zorgvuldige afweging tussen de verschillende belangen. Belangen die zelden in elkaars verlengde liggen. Hoe ga je daar mee om.
    Dat vraagt een zorgvuldige communicatie, waaraan het in dit dossier volledig ontbroken heeft. Dat gaf wantrouwen bij de buurt en dan ben je de basis voor een goed gesprek kwijt.
    Mijn adagium in de politiek is dat je elkaar moet vertrouwen, wil je prettig met elkaar van mening kunnen verschillen. Zo werkt het in de raad, waar je ook met meerderheden en minderheden te maken hebt, zo werkt het ook in de stad.
  3. Het college laat weten dat ze de komende tijd het proces gaan evalueren om aan de hand van de evaluatie te bezien hoe de resocialisatie van ex-gedetineerden in Zwolle verder vorm gegeven kan worden.
    Daar ben ik blij mee.
  4. Een belangrijke vraag straks, bij een nieuw proces, is wat er moet gebeuren om het gevoel van veiligheid te vergroten bij vestiging van een Exodushuis. Tegelijkertijd moet de stichting explicieter randvoorwaarden formuleren waarmee gekeken wordt naar een mogelijke vestigingsplaats. Dat zal helpen de discussie zakelijker te houden.

Ik dank iedereen die op het stuk “valse start”  een bijdrage heeft geleverd aan de meningsvorming door te reageren. Dat maakte het mogelijk om kennis te nemen van wat er bij u leeft en om er op te reageren.

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Zwolse politiek

15 Reacties op “Exodus, een terugblik

  1. Harry

    Evalueren? Betekend dat weer raadvergaderingetje zus, ambtenarenoverleg zo etc? achterkamertjes overleg etc etc?
    Ik vind het een beetje misplaatst om te zeggen dat de indruk bestaat dat als je maar hard genoeg roept de voorziening niet doorgaat. Ik denk dat de partijen onvoldoende realiseren wat het voor impact heeft om een Exodushuis middenin een wijk te plaatsen. Kunnen dan mooie praatjes houden over naastenliefde etc maar feit is dat de mensen die erovergaan onvoldoende nagedacht hebben. En dachten: het zal vast geaccepteerd worden. Niet dus… Hulde aan diegenen die nu afzien van het Exodushuis.

  2. Harry, een dergelijke benadering helpt niet om een oplossing te zoeken voor mensen die geresocialiseerd moeten worden. Een open benadering van dit dossier draagt bij aan een beheersbare impact op een wijk.
    Maar goed, als de wil er niet is, is de weg er ook niet. Constatering zonder vreugde.

  3. ric0

    Misschien mijn gebrek aan inzicht in het proces, maar zou het niet logischer zijn als de gemeente of het collega de randvoorwaarden bepaald?

  4. Bepalen van de randvoorwaarden zie ik als een uiting van verantwoord handelen van de stichting. Dat laat onverlet dat de gemeente moet toetsen. Het college rept in haar informatienota dan ook over actief partnerschap. Gezamenlijk optreden belangrijk

  5. Derek

    John, een evaluatie lijkt me op zijn plaats, zodat iedereen hiervan kan leren voor de toekomst. Zoals eerder aangegeven zijn er in Zwolle ongetwijfeld locaties te vinden waar op een verantwoorde manier uitvoering kan worden gegeven aan een Exodushuis. Een goed voorbeeld is de huidige locatie van De Herberg, een veel doordachtere locatiekeuze dan de eerder beoogde locatie aan de Terborchtstraat. Zo zou het ook met een exodushuis moeten kunnen!

    Ik denk dat de gemeente eerst ook nog eens heel goed moet evalueren met Exodus. In de media geeft directeur Timmer van Exodus vandaag namelijk aan zich terug te trekken ‘omdat de veiligheid van de toekomstige bewoners niet langer is te garanderen’. In plaats van hand in eigen boezem te steken en beterschap te beloven wat betreft het communicatietraject, wordt hiermee de indruk gewekt dat het Exodushuis er niet komt omdat het leven van de beoogde bewoners niet te garanderen valt. Deze reactie geeft mij weinig vertrouwen voor de toekomst van een Exodushuis in Zwolle. Heeft Exodus hier dan niets van geleerd….

    • De gemeente heeft het voornemen te evalueren en dat moet ook. De opmerking van de directeur vind ik onbegrijpelijk en onverstandig. Dit staat ook niet in de brief van de stichting aan B&W. In de brief staat dat de de ervaren weerstand en het wantrouwen de belangrijkste redenen zijn om af te zien van vestiging. De stichting trekt zich de ontwikkeling en haar eigen rol daarin aan, aldus ook de brief.

  6. Harry

    Er lopen 2 dingen door elkaar heen, nl of ex gedetineerden geresocialiseerd moeten worden en of dat in een woonwijk kan gebeuren. De gemeente, Exodus en SWZ dachten dat het zonder problemen in de wijk kon als er maar goed werd gecommuniceerd. Ja gedetineerden moeten gesocialiseerd worden maar niet in een woonwijk in de omvang zoals men voor ogen had. Ik vind het een kwalijke zaak dat de beleidsmakers denken het in een avondje te kunnen regelen door bewoners te informeren. Geen open kaart spelen door meneer Timmer van Exodus is dom. De vraag is dan ook nog of als hij wel open kaart speelt de buurt het wel pruimt. Want TBS-ers, Zedendelinquenten, roofovervallers etc alles zit daar… De echte ex gedetineerden hebben Exodus echt niet nodig. Prima dat ze zich op het afvalputje van exgedetineerden richten maar dan moeten ze zich wel realiseren dat dit niet in een woonwijk kan, nu niet, nooit niet.
    Als christen heb ik naastenliefde hoog in het vaandel staan. Maar er zijn ook grenzen in die naastenliefde.

  7. Bram

    Interessante discussie weer. Een bijdrage naar aanleiding van een aantal opmerkingen uit deze terugblik. Ook ik doe dat puntsgewijs.

    1. De reden waarom de CU-fractie reserves had bij de locatie Muijdermanstraat is “op basis van de slordige communicatie.” Natuurlijk heeft de procedure de komst van het huis aldaar uiteindelijk onmogelijk gemaakt. De vraag die overblijft is, wat er zou zijn gebeurd wanneer dit allemaal wel netjes was gegaan? Het grote verschil was volgens mij geweest dat Exodus een beter beeld had kunnen schetsen van wie ze zijn en wat ze doen. Dat had zeker nuance aangebracht. Welke argumenten waren er dan geweest om deze locatie wel of niet te kiezen? Ook wanneer de communicatie niet slordig was geweest zijn er volgens mij drie hoofdvragen:
    a. Verdient stichting vertrouwen met hun Exodushuis-concept? Dit kun je uitzoeken door het sociale experiment in andere steden te evalueren. Die discussie moet overigens niet versmald worden tot een recidivepercentage. Het verdient aandacht wat de consequenties voor een buurt zijn wanneer er een Exodushuis komt. Anekdotische evidentie voor nadelige consequenties hoorde ik over twee gevallen: Utrecht (spanning tussen Exodushuis en buurt) en Rotterdam (tweespalt binnen de buurt over de komst van het huis). Een goed doel heiligt nog niet alle middelen. Hoe bepalen we (mensen die voor de missie zijn!) of dit een goed middel is?
    Hoofdvraag b. Wat is een passende voorziening voor aan de Muijdermanstraat? Een beslissend moment voor mijn meningsvorming t.a.v. deze casus was de inhoud van het doorwrochte handhavingsverzoek dat het bewonderenswaardig nauwgezette bewonerscomité heeft ingediend. Dat betoog heeft me ervan overtuigd dat een Exodushuis (als halfopen penitentiaire inrichting) wel een heel extreme oprekking van een bestemmingsplan is van een pand bedoeld voor “gemengde doeleinden.” Gaat dat niet wringen met de school/kinderopvang/etc etc zo dicht op deze locatie? Is deze locatie echt alleen onmogelijk geworden door de slordige communicatie? Natuurlijk, zo ver is het gesprek nooit gekomen – althans niet met de buurt. Wat de gemeente nou heeft besproken met Exodus en SWZ blijft schimmig. Kunnen we van deze terugblik misschien iets leren over criteria voor vestiging? U stelt onder punt 3: “de stichting [moet] explicieter randvoorwaarden formuleren waarmee gekeken wordt naar een mogelijke vestigingsplaats.” Ik vraag me –net als Rico- af of dit alleen aan de stichting is voorbehouden. Het zou voor Zwolle veel goeds kunnen doen als de gemeente hierin mee doet. Betekent “actief partnerschap” (uw reactie) niet meer dan “toetsen”? Tijdens de “informatie”avond gaf mevrouw de wethouder aan dat zij de regie heeft overgenomen van Exodus. Ging dat alleen over de communicatie, of kan dat ook de randvoorwaarden behelzen? Ik zie dat wel zitten. Het optreden van mevrouw Vedelaar in dit hele gebeuren wekt vertrouwen. Die dame kan iets. En dat vertrouwen brengt me bij een tweede punt.

    2. Uw adagium “je moet elkaar vertrouwen om prettig met elkaar van mening te kunnen verschillen” is spannend. Ik weet niet of de basis van een buurt vertrouwen is. Mag de politiek in haar werk uitgaan van vertrouwen, dat door goede procedures en nette communicatie bevestigd wordt, of staat ze bij voorbaat achter en zal keihard moeten knokken om wantrouwen weg te nemen? Is vertrouwen nog een “ja, mits” of zijn we inmiddels zo cynisch geworden dat vertrouwen tot een “nee, tenzij” verworden is? Dit klinkt wel heel groot en breed voor de politiek, en daar hebben anderen veel meer inzicht in dan ik. Maar het raakt me wel in concrete gevallen, zoals: hoe zit het met vertrouwen of wantrouwen toegespitst op de Exodus-casus? Hebben (ex)gedetineerden recht op een basisvertrouwen? Gaat uw adagium ook op in zoiets concreets als een straat+huisnummer voor een Exodushuis? Mag u dat verwachten? (NB. dit is geen retorische vraag!)

    3. Intrigerende constatering van Harry: ook al staat bij christenen (hopelijk) naastenliefde hoog in het vaandel, er zijn wel grenzen aan die naastenliefde. Ik vind dat een hele worsteling. Wat is teveel gevraagd? En wat zijn de goede vragen om te stellen wanneer de ene waarde botst met de andere (zoals bijvoorbeeld veiligheid voor je kinderen aan de ene kant en barmhartigheid naar [ex]gedetineerden aan de andere kant)? En dan ben ik weer terug bij mijn mijmering “onder de douche” van mijn vorige post.

    • Bram, dank voor je inbreng.
      Een paar opmerkingen, zonder daarin uitputtend te zijn.
      Terugkijken doe ik op basis van wat is gebeurd, niet aan de hand van wat had kunnen gebeuren. Dat klinkt flauw, maar is niet zo bedoeld. De slechte communicatie heeft het stempel gedrukt. Dat betekent dat het proces niet is toegekomen aan andere aspecten van overweging die wellicht een totaler beeld hadden opgeleverd. Jaren in de politiek hebben mij geleerd dat onzorgvuldige processen een grote rol spelen bij een oordeel over de inhoud. Wie weet had het geholpen als men was toegekomen aan de vraag hoe de buurt ingezet kan worden.
      De vraag naar de wijze van interpreteren van het bestemmingsplan is een wezenlijke. Wellicht voorkomt een juiste hantering van een bestemmingsplan de behoefte aan randvoorwaarden.
      Overigens, mijn opmerking over de randvoorwaarden en de stichting kwam voort uit mijn standpunt dat de stichting, als het randvoorwaarden formuleert, laat zien zich verantwoordelijk te weten voor de effecten van een Exodushuis op de directe leefomgeving. De gemeente als actieve partner heeft hierin zeker een rol. Via bestemmingsplan, maar ook via toetsing van volledigheid randvoorwaarden en handhaving daarvan.
      Mijn opmerking over vertrouwen en van mening verschillen wordt gemaakt omdat we nu eenmaal nooit allemaal op dezelfde lijn zitten. De vraag is dan, hoe ga je in zo’n situatie met elkaar om. Dit dossier laat zien, dat we dat niet goed kunnen, dan wel gedaan hebben.
      Als plaatselijke overheid zijn de balangen altijd breder dan de belangen van een deel van de Zwollenaren. Ja zeggen tegen de één, betekent doorgaans nee zeggen tegen de ander. Dat vraagt zorgvuldige afweging, maar het levert wel spanningen op.
      Wat ik heb gemist in deze discussie is een oordeel over de situatie die ontstaat wanneer een gevangene wordt ontslagen, en daarmee ex-gedetineerde is, en dan zonder goede begeleiding redelijk anoniem terugkeert in de maatschappij. Is dat niet een groter risico, dan een huis waar je begeleid wordt? In die context ben ik wel nieuwsgierig naar effecten op percentage recidive.

      Het gaat mij vooral om de grondhouding.
      Of: wees welkom en laten we zien wat er moet gebeuren om de veiligheid voor de buurt zo goed mogelijk te realiseren.
      Of: van ze lang zal ze leven niet en we zullen alles aangrijpen om te voorkomen dat zo’n huis er komt.

      De vraag is dan: wat moet er gebeuren om de direct betrokkenen in de eerste modus te krijgen.

  8. Bram

    Helder. Dank. Ik begrijp nu beter hoe deze terugblik ingestoken is vanuit de specifieke ervaringen van de afgelopen weken (wat er gebeurd is) en dus niet vanuit de volle breedte van relevante overwegingen (wat er had kunnen gebeuren).

    Mijn inschatting ten aanzien van de risico’s: De subjectieve veiligheidsbeleving wordt met een Exodushuis in de straat lager dan een objectieve recidivedaling goed kan maken. In ieder geval de eerste tijd!

    Die twee grondhoudingen vind ik verhelderend. Ik zou er niet voor garant willen staan dat Exodus de buurt zonder dit verwrongen proces in de eerste modus zou aantreffen. Komt ook door de botsende waarden die ik eerder noemde.
    Kernwoorden voor een houding in die eerste modus zouden zijn: algemeen belang, eerlijkheid over risico, concrete ideeen over waarborgen van veiligheid en ervaringsverhalen uit andere steden.

  9. En zo ging het ook met de vestiging van de Herberg in de Terborchstraat 13-15 in 2005 alleen was dit doorgestoken kaart omdat de initiatiefnemers wisten dat er protesten zouden komen van de gegoede buurtbewoners en dat daarom de illegale opvang de herberg nog jaren achter de WRZV hallen(met huurschulden) zouden blijven waar Joop van Ommen dan verzekert was van onbetaald personeel(daklozen) voor het opbouwen van evenementen en draaien van bardiensten en snacks verkopen in zijn kraam aan de whytermeplas en waarvan de opbrengsten in Joop zijn zakken verdwenen,wat door raadsleden sociale activering werd genoemd maar valt onder uitbuiterij van kansarmen en waar Joop weigert duur betaalt personeel aan te nemen.

    de Stentor

    Herberg naar centrum gericht

    woensdag 30 augustus 2006 | 09:01 | Laatst bijgewerkt op: zaterdag 09 juni 2007 | 00:03

    Tekstgrootte

    Foto FRANS PAALMAN

    30 AUGUSTUS 2006 – Hoewel er nog geen concreet bouwplan is, wil de gemeente de nieuwbouw van de Herberg aan de Nijverheidstraat zo veel mogelijk ‘naar de binnenstad’ richten.

    Zie ook:

    Reacties
    Sorteer reacties

    de herberg in holtenbroek aan de nijverheidsstraat over mijn lijk want die lui hebben ook al een 3 kamer apartement aan de bachlaan waar ik ook woon in het zelfde gedeelte ze zorgen voor overlast en laten hun rotzooi slingeren en er zijn sinds er een paar hier in de flat wonen al bij twee andere buren van mij ingebroken nou dan gaat er wel ergens een belletje rinkelen niet dat ze het gedaan hebben maar uitsluiten doe ik het ook niet ze vallen ook mensen lastig met rare opmerkingen als ik heb groene slippers aan en he lekker meisje stel je me niet voor aan je vriendin wonen tussen gewone mensen tsss waarom zijn wij er dan niet van op de hoogte gesteld prima dat ze een woning krijgen maar laten ze zelf hun huur en etcetc betalen en afkicken verplicht en werk hebben
    de herbeg hier nou lekker voor de studenten aan het deltion college en de bewoners

    loesje – 29-04-2007 | 01:21

    och .och.fernando.wat ben jij een enorme egoist,wat als jij in zo,n situatie komt .nou ,zeg het dan ,ben jij dan niet blij dat je ergens terecht kunt ,jij weet helemaal niet hoe ze in zo,n situatie terecht zijn gekomen .en dan een vooroordeel trekken ,man wat ben je toch een kneus.

    lucie – 30-08-2006 | 21:46

    Waarom zoveel ophef over de Herberg? Gemeente Zwolle steekt al enorm veel geld in de opvang voor zwervers in de Bonjour aan de Brug. Drijbersingle en de gebruiksruimte aan de Pannekoekendijk. Is dit niet voldoende? Is het noodzakelijk om de Herberg ook nog eens te huisvesten om daarmee de marktconcurrentie aan te borden met het einddoel dat de gemeente Zwolle hierdoor minder subsidie hoeft te verstrekken?
    Ik heb documenten gelezen waaruit blijkt dat juist de herberg zwervers onderdak biedt die niet uit Zwolle komen en daardoor een enorme aantrekkingskracht heeft. De statistieken geven over duidelijk aan dat na de komst van de Herberg de zwervers populatie is toegenomen. De laatste verblijfplaats van deze zwervers was buiten Zwolle. Sterker nog; Joop van Ommen heeft zijn Herberg in Nederland bekend gemaakt als dé gratis verblijf en overnachtingsplek. En niet zo gek is dat, want het zijn juist die zwervers die overdag weer klusjes uitvoeren in de sporthallen van Joop

    Jeroen – 30-08-2006 | 19:48

    Nou, ik ben er niet blij mee. Ik woon zelf in de wijk de ‘schildersbuurt’ en wij zijn al een paar omringd door de zwervers. Bonjour, gebruikersruimte en nu weer dit. De mensen in de terborchstraat schreeuwen weer het hardst en krijgen het dus voor elkaar dat ze niet bij hun in de burut komen. Waarom toch altijd de schildersbuurt!!!!! Ben er echt niet blij mee!!!

    D. Rama – 30-08-2006 | 16:03

    Fernando, aan mensen als jij heeft de maatschappij helemaal niks. Om Opgezwolle maar eens te quoten: “al heb je een job, je bent gewoon een luilak”. Daklozen in de straten hebben in ieder geval nog de functie dat mensen er dagelijks mee geconfronteerd worden dat er ook hier ons ‘bechaafde’ westerse landje armoede en ellende is.
    De enige functie die jij vervult is rondscheuren in je lelijke auto en je nette kleertjes. Als jij het maar goed hebt met je eigen leven dan heb je verder overal schijt aan. Maar verder eens nadenken over de wereld zal je nooit aan toe komen.

    peter – 30-08-2006 | 13:45

  10. Weblog Zwolle extra opvang voor daklozen zwolle
    reactie;
    Bericht door john van boven, op 22 januari 2009 om 16:24
    Beste meneer Donker,
    we weten nu hoe het niet moet.
    Ik ben dan benieuwd hoe het wel kan.
    Help mij uit de droom!

  11. Meneer Donker, ik zou het op prijs als u bij het onderwerp blijft. En het onderwerp gaat niet over de Herberg, maar over het Exodushuis.
    Anders voel ik mij genoodzaakt uw reacties te verwijderen

  12. Bram

    Ik heb wat nagevraagd over het effect van Exodushuizen op het recidivepercentage. Een overzicht en interpretatie.

    De directeur van stichting Exodus heeft in een pauzegesprek op de informatie-avond aangegeven dat het recidivepercentage bij Exodushuizen 10% lager ligt dan wanneer mensen niet worden opgevangen, maar zelf de maatschappij hun weg moeten vinden. Zonder hulp is het percentage 70% (zie de bijdrage van Ernst onder blogtekst ‘valse start’ voor een link). Dat betekent dat het recidivepercentage bij Exodus dus 60% is.
    Die 10% noemde de directeur een succes, want 10% van de 30.000 jaarlijks uitstromende gedetineerden is 3000 mensen! Maar hier gaat iets fout. Exodus benadrukt tegelijk dat zij een streng selectiebeleid hanteren voor wie in aanmerking komt voor een plaats in hun huis. Dus van die 30.000 worden alleen mensen geaccepteerd die (o.a.) niet meer verslaafd zijn, een zekere mate van zelfreflectie hebben en gemotiveerd zijn om begeleiding te ontvangen. (zie de toelatingscriteria hier: http://www.exodus.nl/plaatjes/user/File/Informatieboekje%20definitief%20januari%202011.pdf)
    Dat betekent dus dat de toegelaten gedetineerden een gemiddeld kansrijker groep zijn voor succesvolle reïntegratie. Die 70% als landelijke recidivescore is een gemiddelde, met een standaardafwijking. Die standaardafwijking zal mede gebaseerd zijn op bijvoorbeeld verslaving en motivatie. Dan is die 10% lagere recidive ineens niet zoveel meer, als je rekening houdt met een goede selectie aan de poort. Sterker nog, de bijdrage van een Exodushuis aan deze relatief kansrijke groep is dan nihil. Daar schrik ik van.

    In mijn vorige post noemde ik eerlijke gegevens over effecten van Exodushuizen als basis voor vertrouwen. Hoe klinkt dit nu uit de mond van mevrouw Pekkeriet van Exodus? Op de vraag bij het praatprogramma van RTV Oost over die effecten voor mensen die een Exodushuis inkomen, antwoordt zij: “80% van de mensen die ons programma helemaal doorlopen hebben, recidiveren niet meer.” Dat klinkt heel anders. Hoe kan dat? Doordat zij niet spreekt over mensen die erin komen, maar mensen die het traject helemaal doorlopen hebben. Exodus noemde op de informatieavond een maximale tussentijdse uitval van 70%. Conservatief schattend op een uitval van 50% gaat die 80% dus maar over de helft van de instromers. De recidive is dan inderdaad 60%, het percentage dat de Exodusdirecteur noemde. Kijk maar: 50% (tussentijdse uitval) plus 10% (de 20% van die helft die het traject helemaal doorlopen en toch terugvallen).

    Mevrouw Pekkeriet liegt dus niet, maar spreekt ook niet de waarheid (en geeft geen antwoord op de vraag. Een eerlijk antwoord is dat de 10% verschil toe te schrijven is aan het selecteren van voorselectie van “kansrijke” uittreders.

    Ik concludeer twee dingen: 1. Exodushuizen hebben hun verschil in effect te danken aan selectie aan de poort en niet aan hun interventie. Ik zie daarin geen basis voor inspanningen om waar dan ook aan te moedigen dat er een Exodushuis komt. 2. Exodus communiceert slimme getallen en verhult daarmee hoe het er echt voor staat. Exodus toont daarmee zelfs achteraf geen betrouwbare gesprekspartner te zijn. Ik vind het schokkend en heel erg verdrietig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s