Politiek en burgers

De laatste jaren is de rol van burgers tussen verkiezingen in, steeds groter geworden. En terecht.
Toch doet zich het merkwaardige fenomeen voor, dat men een kloof ervaart tussen politiek en burger.
In zijn boekje “tegen verkiezingen” analyseert David van Reybrouck deze ontwikkelingen.
Hij beschrijft de discrepantie tussen aan de ene kant het grote vertrouwen in de democratie en aan de andere kant de roep om sterke leiders en steeds groter wordend wantrouwens jegens de politiek.
Het gaat, zegt van Reybrouck en ik ben het helemaal met hem eens, om het evenwicht tussen legitimiteit (beleid wordt gedragen) en efficiency (snelheid van besluitvorming).
Op beide fronten is er crisis.
Op het front van legitimiteit: steeds minder mensen gaan stemmen, er wordt grilliger gestemd en steeds minder mensen zijn lid van een politieke partij.
Op het front van efficiency: jarenlange procedures voordat wetten worden vastgesteld, formaties duren langer en regeringen worden sneller afgestraft. Kortom, besturen gaat steeds trager.

Het democratisch vermoeidheidssyndroom, zoals Van Reybrouck dat noemt, kent vier diagnoses. Het is de schuld van:
1. politici. Zij zijn vervreemd van de noden en grieven van de modale bevolking. Vroeger werd je verkozen, omdat je iets betekende in de samenleving. Nu gaan ze iets betekenen, omdat ze worden verkozen.
2. de democratie. Vanwegede traagheid en omslachtigheid van democratische besluitvorming.
3. de representatieve democratie. Het gaat steeds minder om het volk te dienen en steeds meer om om een machtstrijd tussen politieke partijen.
4. De electoraal-representatieve democratie. Democratie is gereduceerd tot representatieve democratie en die weer tot verkiezingen. Daardoor wordt gewicht van komende verkiezingen groter dan van vorige verkiezingen.

Ik herken heel veel van wat Van Reybrouck beschrijft.
Er moet hard worden nagedacht over het vergroten van burgerbetrokkenheid tussen de verkiezingen.
Aandachtspunten zijn het gevaar van populisme, het de burger naar de mond praten, én het verlies van effiency. Bovendien hebben politici niet te maken met DE burger. Wel met burgers met vaak tegengestelde belangen.

Ik mag hopen dat de onderhandelingen, die nu aan de gang zijn, een hoofdstuk in het collegeakkoord opleveren, dat beschrijft welke plek en welke rol burgers hebben in besluitvormingsprocessen.
En ook: wat dat betekent voor het functioneren van raad, college en ambtelijk apparaat.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder algemeen

3 Reacties op “Politiek en burgers

  1. Mijn oplossing zou zijn, weg met het ambivalente gedrag en flexibiliteit toepassen. Politiek moet je anders bedrijven en dat vraagt om andere eigenschappen van politieke leiders. Hebben we wel de juiste mensen aan het roer staan om de verandering aan te kunnen. Het aantal stemmen op een politieke kandidaat, is geen afspiegeling van het volk. Maar dat van individuen die een gemeenschappelijke drijfveer willen bewerkstelligen via een daarvoor gekozen individu. En relatief bekeken kan dat nooit de meerderheid zijn!

    • “Politiek moet je anders bedrijven”, zeg je.
      Hoe dan? Pas dan kun je iets zinnigs zeggen over de relatie politiek en burgers
      Leiders van nu, hangen te veel aan de structuur van nu, waardoor veranderingsbereidheid niet erg groot zal zijn.
      Hoe zou het volgens jou dan moeten?

      • ekappen

        Verbeelden, nieuwsgierigheid, inspiratie en talent zijn zaken waarin de wereld en het individu, dus ook de politiek, in moet voorzien. Competitie kweken is slechter dan openstaan voor, zeg maar anders denkenden. De wereld om ons heen verandert steeds sneller en deze situatie is onomkeerbaar. Oude ideologieën zoals blokkades opwerpen, straffen noem maar op zijn dingen waarmee je zaken niet oplost, maar juist tegenwerkt. Jongeren zijn flexibel, stappen uit de competitie en doen vaak andere dingen die indruisen tegen de gevestigde politiek, economie, noem maar op. Anders gezegd: de kiezer is succesvoller dan de politicus. Politiek van vandaag vraagt om leiders die los staan van competitiedrang. Neem nou de zorg en veiligheid. Waarom roepen de politieke leiders dit veelvuldig? Gewoon het zit tussen onze oren en het wil niet luisteren. Dus verhoog je premies en dergelijke. Resultaat: hoge lasten voor de burger, ontevredenheid en onduidelijkheid. Waarom? Welk doel dient dit? Is de zorg nou duur of het hele systeem? Help je werkelozen aan een baan of knikker je ze zo snel mogelijk uit de uitkering? Stop je met subsidie om verder te leren in situaties die vragen om scholing? Politiek is logisch nadenken, aanpassen wanneer nodig. Communiceer in Jip en Janneke taal want de kiezer heeft al competitie genoten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s