Maandelijks archief: februari 2015

Zorgtransitie

Ik heb ooit een boek gelezen van Swieringa, getiteld “In plaats van reorganiseren”. Het boek behandelt, simpel gezegd, 2 routes die moeten leiden tot verbeteringen: het reizigersmodel en het trekkersmodel.

De reiziger stippelt van begin tot het eind de route tot het einddoel uit.
De trekker kijkt van stap tot stap wat hem te doen staat.
Hier moest ik aan denken toen ik Van Rijn hoorde zeggen, dat ze aan de slag gaan met de zorgtransitie en onderweg kijken wat er te doen staat. De trekker.
De zorgvrager daarentegen wil weten waar hij uitkomt. Hoe zit het met mijn zorg, wanneer wordt er betaald en wie komt er aan mijn bed. Hele praktische en begrijpelijke vragen. Zeker voor iemand, die afhankelijk is van anderen. De reiziger.

Dit zijn dus twee werelden.
Den Haag denkt in termen van het proces, de zorgvrager in termen van resultaat. Die beide werelden komen dus niet bij elkaar.
Je kunt het ook anders zeggen: Den Haag vindt het proces leidend en de zorgvrager ondergeschikt. De zorgvrager zal het proces eigenlijk worst wezen als het PGB maar de constante factor is. En dat is nu juist wat niet duidelijk is.
Betalingen gebeuren niet, de zorgvrager/verlener leggen dat, terecht, uit als “zie je wel”.

Wat ik helemaal niet begrijp is, dat men in Den Haag niet alle mogelijke scenario’s heeft onderzocht om te zien of ze de problemen die zich voor zouden kunnen doen, het hoofd kunnen bieden. Het past wel bij de proces-benadering. Het laat tegelijk zien dat het belang van de zorgvrager nevenschikkend is. Dat blijkt ook uit de reacties van woordvoerders van bijvoorbeeld de SVB.

Den Haag is één grote kaasstolp.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen