Griekenland

De diversiteit aan emotie over wat er in Griekenland gebeurt valt me op.
Ik denk dat het te maken heeft met de insteek die je kiest.
Ik zie twee relaties.
De eerste is de relatie tussen Griekenland (de regering) en de Grieken.
De twee is die tussen de EU en Griekenland (de regering).

Griekenland is verantwoordelijk voor haar inwoners. Dat houdt onder andere in, dat er geldverkeer mogelijk is tussen de Grieken en de banken en tussen Grieken onderling. Dat vraagt een zekere hoeveelheid geld, die dat verkeer mogelijk moet maken.
Dat geld is er om allerlei redenen niet.
De regering moet dus terugvallen op instanties die Griekenland een lening kunnen geven.

Zo komen we bij de tweede relatie, die tussen de EU (en nog wat instanties) en de Griekse regering.
Er is een zekere verplichting vanuit het EU-lidmaatschap van Griekenland.
Maar die verplichting is niet vrijblijvend.
De EU wenst vanzelfsprekend garanties voor de lening.
Lenen is niet hetzelfde als gewoon overmaken. Er moet uitzicht zijn op terugbetalen van de lening.

En daar zit wat mij betreft het springende punt. De Griekse regering zit klem tussen haar verkiezingsbeloften en de gevraagde garanties door de geldverstrekker.
Wat de verstrekker vraagt, middels bezuinigingen, krijgt de regering niet zonder gezichtsverlies over de toonbank.

Redeneer je vanuit het belang van de individuele Griek, dan vindt je de houding van Dijsselbloem en de zijnen spijkerhard en wellicht onmenselijk.
Redeneer je vanuit de verantwoordelijkheid voor besteding van de middelen (bijv via de behoorlijk substantiële leningen) dan ben je het eens met het optreden van Dijsselbloem cs.

Eigenlijk moet je oordelen over de Griekse regering aan de hand van de vraag of ze er alles aan gedaan heeft om middelen beschikbaar te krijgen voor het herstel van de Griekse financiële huishouding.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder algemeen

4 Reacties op “Griekenland

  1. mtenhoove

    Ooit deed ik een cursus onderhandelen. Het mantra van de cursusleider was “Geef ze wat ze willen, onder jouw voorwaarden”. Oftewel, alleen als beide partijen met opgeheven hoofd de onderhandeltafel kunnen verlaten is er sprake van een goede deal. Ik ben het daar mee eens.

    Naar mijn bescheiden mening hebben bij het spaak lopen van de onderhandelingen tussen de Trojka – bestaande uit Europese Commissie (EC), Europese Centrale Bank (ECB) en IMF – en de Griekse regering beide partijen boter op hun hoofd. Er is simpelweg te weinig onderhandelruimte tussen wat de Trojka eist en de Griekse regering mogelijk acht. De ‘slikken of stikken’ houding van de EU is vanuit het oogpunt van de Griekse regering bekeken tot mislukken gedoemd.

    Ik trek wat dat betreft graag de vergelijking met het Duitsland ten tijde van het Verdrag van Versailles. Dit verdrag was intens vernederend en dwong Duitsland extreem hoge herstelbetalingen te betalen. Toen deze betalingen niet langer opgebracht konden worden moest Amerika krediet verstrekken om het Duitsland mogelijk te maken de herstelbetalingen aan Engeland en Frankrijk te hervatten. Een kaartenhuis dat in elkaar stortte toen in de VS de beurskrach van 1929 zich voordeed.

    Oordelen op basis van de opgeworpen vraag of de Griekse regering er alles aan gedaan heeft is te makkelijk. De Zwarte Piet komt bij het beantwoorden van deze vraag volledig bij de Griekse regering te liggen, zoals deze in de jaren twintig van de vorige eeuw ook volledig bij Duitsland werd gelegd. Even zo goed kan de vraag gesteld worden of de Trojka voldoende gedaan heeft om de Griekse regering aan tafel en dus binnenboord te houden.

    Laten we wel wezen, het is geen exclusief Grieks probleem, maar een ernstige weeffout in het Verdrag van Maastricht om een Economische en Monetaire Unie te vormen zonder dit aan een vergaande politieke eenheid te koppelen. Waardoor landen alleen oog hadden voor de economische voordelen, zonder dat er iets geregeld was voor het geval het minder goed zou gaan.

    Zolang het goed ging vonden we het maar al te fijn dat Griekenland een sterke munt had. Ook al was dit gezien de daadwerkelijke economie niet gerechtvaardigd. In de tijd dat er geen vuiltje aan de lucht was dreven we maar al te graag handel met een land dat binnen de EU met een sterke euro betaalde. En nu? Nu het tegenzit? Nu krijgt Griekenland de Zwarte Piet toegespeeld en verstrekt de EMU Griekenland notabene nieuwe kredieten om oude schulden mee af te lossen.

    Nee, de vraag centraal stellen of de Griekse regering voldoende gedaan heeft om de houding van Dijsselbloem c.s. te rechtvaardigen is mij te kort door de bocht. Wat mij betreft is het nemen van een gedeelde verantwooordelijkheid. Door Griekenland meer schulden (die mede door het handelen van de overige EMU landen konden ontstaan) kwijt te schelden dan al gedaan is en dit te koppelen aan een goed herstructurerings- en opbouwplan. Het is immers niet uitsluitend een Griekse crisis maar bovenal ook een Europese crisis.

    • Het gaat mij niet om een inhoudelijk oordeel, die kennis heb ik niet. Zie daarvoor de link hieronder.
      Ik probeer voor mezelf duidelijk te krijgen waar het verschil in emotie vandaan komt.

  2. Pingback: Griekse crisis ook vooral een Europese crisis | Michel ten Hoove

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s