Donor wetgeving

Op 14 september twitterde ik onderstaande tekst. Ik probeer daarin duidelijk te maken, dat wat mij betreft, het fijne puntje zit in het zich toe eigenen door de overheid van de eerste verantwoordelijkheid voor mijn organen. Dat moet een overheid niet willen.
Het valt mij op dat de reacties te weinig gaan over de move die het D66 wetsvoorstel beoogt. Ik ben niet meer eerst-verantwoordelijke. Ik moet bezwaar maken wanneer ik het er niet mee eens ben. Dat dwingt mij in de verdediging en dat is een verkeerde emotie bij dit gevoelige onderwerp.
Het valt mij ook op dat de reacties bepaald worden door waar men staat. Is men afhankelijk van een orgaan, dan wordt het voorstel (logischerwijs) toegejuicht. Redeneert men vanuit de positie van (potentiële) donor, dan zijn de reacties gereserveerder.
Ik vind dat we op zoek moeten naar een evenwicht tussen belang van orgaan-afhankelijke en van potentiële donor.
Laat daar de discussie maar over gaan.

Tekst van 14 september:
Een paar woorden meer dan 140 tekens toelaten. Deze wetgeving vraagt nuances.
Zoals het nu lijkt is het door de Tweede Kamer aanvaarde voorstel er één uit de categorie “Het Doel Heiligt De Middelen. De vraag blijft wat mij betreft of er geen andere middelen zijn.
Tot nu toe ligt het initiatief bij de eigenaar van de organen. Alleen de eigenaar kan een donorcodicil aanvragen. Dat gebeurt te weinig, waardoor de vraag groter is dan het aanbod.

Wat zeggen 75 leden van de Tweede Kamer?
We laten het eigenaarschap voor wat het is. Het is de overheid die straks de organen confisqueert . Mocht u het anders willen, dan moet u dat maar aangeven.
Met andere woorden, de eigenaar moet van deze 75 Kamerleden, re-ageren, in plaats van ageren. De overheid neemt het initiatief over, terwijl ze geen eigenaar is.
D66, de indiener van het wetsvoorstel, heeft tot nu toe altijd de nadruk gelegd op eigen verantwoordelijkheid. Kom niet met regels, maar laat het over aan de eigen verantwoordelijkheid.

Om misverstand te voorkomen, ik draag sinds 1998 een donorcodicil bij me. Het gaat me om de procedure die mogelijk straks wordt gevolgd.
Ik wens daarom de Eerste Kamer wijsheid en gezond verstand.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Een Reactie op “Donor wetgeving

  1. Peter

    Geachte heer Van Boven,

    Ik lees altijd met veel interesse uw stukjes op de blog. Hoewel ik mij niet altijd in de tekst kan vinden, vind ik het interessant om ook de andere zienswijze te lezen. Het bovenstaande stukje gaat mij aan het hart en daarom reageer ik.

    Graag leg ik u een stuk voor uit de Trouw, die ik erg passend vind in de discussie.
    “De Amsterdamse hoogleraar filosofie Govert den Hartogh heeft het kernachtig geformuleerd: ‘Iedere potentiële ontvanger heeft een niet-vrijblijvende morele plicht om beschikbaar te zijn als potentiële donor.’ Met andere woorden: ‘voor wat hoort wat.’ Bij orgaandonatie geldt het principe van de Barmhartige Samaritaan: we zijn moreel verplicht om iemand te helpen die in ernstige nood verkeert. Als deze hulpvaardigheid geen extreme offers van de gever vergt, er sprake is van ernstige nood bij het slachtoffer en de betrokkene in de positie verkeert om die hulp te bieden, dan vinden we het moreel afkeurenswaardig als hij dit nalaat.”
    Hierbij de link: http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/1718289/2005/03/07/We-hebben-de-morele-plicht-de-ander-in-nood-te-helpen.dhtml

    Ziek zijn is geen keuze, maar het overkomt iemand. Zo ziek zijn dat men enkel met een nieuw orgaan verder kan leven is een verschrikkelijke gedachte. Naast het ziek zijn, wat al vervelend genoeg is, is niemand namelijk graag volledig afhankelijk van anderen. Omdat we hier spreken over post-mortuale donorschap, zie ik het probleem niet? De donor is immers dood. De organen kunnen niet mee genomen worden en ook de na bestaanden kunnen het niet gebruiken (mede door de beperkte houdbaarheid). Dit klinkt erg hard, maar kijk eens naar de kringloop winkels. Hier wordt met enige regelmaat een complete inventaris gebracht/ cq opgehaald van een overleden persoon. Waarom wel een complete inrichting en een nier niet? Er is immers een groot te kort aan donoren, waardoor er dagelijk veel leed is.

    Dat de regering orgaan donatie op deze manier wil gaan regelen, vind ik een goede zaak. Op dit moment zijn er mensen die aangeven geen donor te willen zijn. Maar wanneer het probleem daar is…. wil men maar al te graag een donor orgaan ontvangen. Die mensen hebben geen keuze. Je zal maar in de positie zitten als vader, moeder, (klein) zoon of (klein) dochter….Dit moet je voor zijn. Gezien het aantal donorcodicillen in Nederland, doet de burger dit niet zelf. Er is namelijk nog steeds een tekort. Een regeling dat enkel donorcodicil dragers eerste keus hebben op een donor, vind ik een onwenselijk gedachte. Dat de wet op enkele punten wellicht aangepast moet worden is niet zo zeer het probleem. Het gaat om de gedachte, verplicht voor iedereen.

    Net als u draag ik al jaren een donorcodicil. Mijn reden om dit te doen is de gedachte: Het kost mij en de nabestaande niets en ik kan er een ander gezin erg gelukkig mee maken. Tevens zou ik het erg fijn vinden wanneer ik in de positie zou komen, iets mag (op tijd) ontvangen.

    Met vriendelijke groet,
    Peter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s