Tagarchief: onderhandelingen

Rol oppositie bij onderhandelingen

“Helaas heeft het weinig zin om per mail een zinvolle bijdrage te leveren, stellen de respectieve fractievoorzitters Compagner, Rijke en Dogger, ‘omdat we geen enkel idee hebben van de stand van zaken van de onderhandelingen’. Rots schreef dat ze zich er ‘niet bij voorbaat’ bij neerlegde dat de college-onderhandelingen ‘eigenlijk per definitie achter de schermen plaatsvinden’.”

Bovenstaand citaat komt ut de brief van CDA, GL en SW aan de fractievoorzitter van de ChristenUnie.
Het is de moeite waard na te denken over de vraag of dit past in het proces van onderhandelen.
Het onderhandelingsproces kent, grofweg, twee fasen: de informatie en de formatie.

Informatie
Tijdend de informatie inventariseert de informateur de wensen, de onopgeefbare standpunten en de standpunten waarover onderhandeld kan worden.
Doel: komen tot een stabiele coalitie. Wordt er ruimte aan de ander gegund, is er voldoende vertrouwen.
Deze fase eindigt in een voorstel van de informateur: hij noemt partijen, waarvan hij vindt dat die voldoende vertrouwen in elkaar hebben en die kunnen komen tot een coalitieakkoord.
Daardoor ontstaat coalitie en oppositie.
Anders gezegd: partijen met overbrugbare standpunten en partijen waarvoor dat niet geldt.

Formatie
Dan start de tweede fase: de formatie. Onderhandelen over de inhoud van het akkoord.
Dat kan trouwens op meerdere manieren. Eindeloos onderhandelen totdat er een nietszeggend akkoord is. Of elkaar de ruimte gunnen voor inbreng van voor elke partij belangrijke punten. Die opnemen in het akkoord en dat ook als coalitiepartijen verdedigen.
Zo is het vier jaar geleden gegaan. Wat mij betreft (ervaring van 3 keer onderhandelen) was dat de prettigste manier en goed voor het onderlinge vertrouwen.
De dossiers, genoemd in het akkoord, komen op de agenda en dan kan de raad, coalitie en oppositie, haar inbreng leveren in het debat.

Oppositie
Tegen deze achtergrond vind ik het merkwaardig, dat oppositie-partijen in een open brief verlangen dat er een fase komt waarin zij mee kunnen onderhandelen.
Het verschil tussen oppositie en coalitie als resultaat van de informatie brengt met zich dat beoogde coalitiepartijen het akkoord schrijven. Daarbij moet er niet alleen ruimte zijn voor elk van de coalitiepartijen, maar ook voor de inbreng van de raad.
Tijdens de formatie onderhandel je dus niet met de oppositie. Dat kan gebeuren tijdens het debat over het collegeakkoord. Ik ben er voorstander van, dat amendementen kunnen worden ingediend om het akkoord aan te passen of aan te vullen.

Burgers
In deze fase zie ik geen ruimte voor burgers. Die hebben gestemd wat heeft geleid tot de verhoudingen in de raad. Wel moeten ze een grote rol krijgen bij de behandeling van de dossiers later in de collegeperiode.

Verantwoordelijkheden
Het verzoek in de open brief doet wat mij betreft onvoldoende recht aan de verschillende verantwoordelijkheden op verschillende momenten.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Onderhandelingen

Ook in Zwolle zijn partijen druk bezig met de onderhandelingen.
Ik zie twee stromingen in de pers.
De ene stroming voert een pleidooi voor onderhandelingen die voor ieder publiek toegankelijk moeten zijn. Het foeilelijke modewoord “transparantie” wordt daarbij in de strijd gegooid.
De andere stroming zegt dat onderhandelingen in alle rust moeten plaatsvinden, zonder publicitaire aandacht.
Ik ben het eens met het laatste en zal uitleggen waarom.

Los van alle algemene benaderingen als bestuurlijke continuiteit en recht doen aan de vierkiezingsuitslag, gaat het er natuurlijk om dat je een coalitie vormt, waarbij je zoveel mogelijk eigen punten binnenhaalt.
Zeker aan het begin gaat het vooral over de verschillen en minder over de overeenkomsten.
Dat vraagt vertrouwen in elkaar en je kwetsbaar op durven stellen.
Die noodzakelijke benadering – zo je wilt, die onderhandelingscultuur – verdraagt zich niet met een openbaar karakter.
Als je tijdens het onderhandelingsproces inlevert op een ingenomen standpunt om een ander standpunt wel succes te boeken, wordt dat al gauw door buitenstaanders ervaren als verlies en/of een inleveren van beloftes.
En toch is dit wat we onderhandelen noemen.

Vier jaar geleden is bij de start van de onderhandelingen dan ook afgesproken om stil te zijn op de social media.
Ik kan me erg goed voorstellen, dat deze afspraak nu weer gemaakt is.

4 reacties

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Het demasqué van Wilders

Ik heb zaterdag met stijgende verbazing geluisterd naar de verklaring van Wilders. Ik zal uitleggen waarom. Drie zaken voerden de boventoon: opkomen voor de AOW-ers, lak hebben aan Brussel met z’n 3% norm en het recht houden van de rug.

Waar komt dan mijn verbazing vandaan? Puntsgewijs.

1. Allereerst het moment. De overwegingen die Wilders aanvoert, had hij ook (bijv) 3 weken geleden kunnen aanvoeren. Ze hebben niets te maken met het moment en nog minder met de doorrekening. Het onderhandelingsresultaat ging doorgerekend worden. Het commentaar van Wilders ging niet over de uitkomsten, maar over de voorstellen zelf. Wat ook opviel in de verklaring was dat Wilders wel aangaf wat hij niet wilde, maar niet aangaf hoe hij zelf de oplossing ziet.
2. Dat opkomen voor de AOW-ers heeft wat hilarisch. Wat gaf hij na de verkiezingen in 2010 het eerste prijs? Het voorkomen van het verhogen van de pensioenleeftijd.
Hij ziet AOW-ers staan zolang het in zijn kraam te pas komt.
3. Dat zelfde geldt eigenlijk ook voor zijn opmerking over Brussel. De normen vanuit Brussel kunnen goed gebruikt worden als het over Griekenland gaat. In de Nederlandse situatie komt het niet zo goed uit. Dus heeft Wilders nu lak aan Brussel.
4. Het wordt langzamerhand interessant om te weten wat Wilders bedoelt met het recht houden van de rug. Ik realiseer me nu dat je bij het draaien ook je rug recht houdt. Mits een tol maar hard genoeg draait, blijft hij recht op.
Als het op standpunten aankomt weet je bij Wilders niet waaraan je toe bent. Dat is lastig als het gaat over regeringsbeleid en landsbelang. Weliswaar in een gedoogconstructie, maar toch.
5. Uit de uitlatingen van Wilders blijkt, dat hij alleen maar oog heeft voor zijn kiezers. Dat is zijn goed recht. Maar dan hoor je niet thuis aan tafel bij de regeringspartijen. Dan hoort je verantwoordelijkheidsgevoel breder te zijn.
Mijn conclusie is, dat Wilders meer bezig is met een overlevingsstrategie dan met het landsbelang.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder algemeen