Tagarchief: opvang

Grootste gemene deler

Als ik berichten van de laatste tijd op me in laat werken, dan denk ik dat er toch zoiets moet zijn als een rode draad. Een grootste gemene deler, zo je wilt.
Om dat te ontdekken moet je, denk ik, een sociologische achtergrond hebben. Die heb ik dus niet.
Een paar van die berichten.

Ede
In Ede wil men asielzoekers uitnodigen om gratis gebruik te maken van het zwembad. Het is een initiatief van een zwembadmedewerker en er zijn vrijwilligers genoeg. Een fantastisch idee, lijkt mij. Dan is er iemand die het kennelijk niet kan verkroppen dat er betaald moest worden voor de zwemlessen van de kinderen en dat asielzoekers gratis gebruik mogen maken van het zwembad. Het ongenoegen van de briefschrijver mondt uit in een dreigement. 
Het intrigeert mij waarom iemand zo’n brief schrijft. Wat beweegt de schrijver? Gaat het echt om het gratis een zwemvoorziening aanbieden, waar voor de eigen kinderen wel betaald moest worden? Dat wil er dus bij mij niet in. Maar wat dan wel?
De reactie van het COA, de uitnodiging cancelen is merkwaardig. Zegt dat iets over hoe de maatschappij vandaag in elkaar zit?

Geldermalsen
Geldermalsen heeft, in ieder geval voorlopig, de voorbereiding voor de opvang van 1500 asielzoekers stopgezet. Dat heeft alles te maken met de onregelmatigheden naar aanleiding van de informatieavond. 
Na Oranje had het college toch kunnen weten dat een zorgvuldige voorbereiding richting de bewoners een eerste vereiste is. Adagium moet zijn: betrekken bij de voorbereiding is wat anders dan een genomen besluit toelichten.
Voor mij is de vraag belangrijker wat de veroorzakers van de onregelmatigheden bezielt. Onderzoek wijst uit, dat het bijna allemaal inwoners waren. Maakt onbekend, onbemind? Weet het college niet wat verwachtingenmanagement is? Is er ruimte ontstaan voor het in de eerste plaats denken aan de eigen belangen. Voor de zekerheid, bijvoorbeeld.

Steenbergen
Steenbergen is van een andere orde, denk ik. Daar ging het om opruiers die van elders kwamen. Ik denk dat dit Nederlanders zijn die, om welke reden dan ook, gevoelig zijn voor de teksten en taal van Wilders. Het geeft hen een eigen identiteit. Voor het koesteren van die identiteit is het nodig om zich af te zetten tegen anderen, in dit geval asielzoekers.

Oranje
Oranje kwam in opstand, niet tegen asielzoekers, maar tegen het voorgenomen aantal. Dat maakte dat niet overzien werd wat dat betekent voor de dorpsgemeenschap. Er was toen geen ruimte meer om dat samen te bespreken. 
Het voornemen werd teruggedraaid. En wat je nu leest is, dat er allerlei activiteiten worden georganiseerd. Men overziet het weer.

Vertrouwen
Voorwaarde is vertrouwen. Alleen vanuit wederzijds vertrouwen kan vruchtbaar overlegd worden over zaken waar men in eerste instantie tegenover elkaar staat. Als er vertrouwen is, is er ruimte om samen te bezien, hoe een vraagstelling kan worden aangepakt.
Dus niet een informatieavond beleggen om uit de doeken te doen wat het college heeft besloten en wat ze daarbij verwacht van de inwoners. Vertrouwen heeft dan plaats moeten maken voor macht. En dat is een uiterst slecht vertrekpunt.

Democratische verhouding
In de politiek wordt hard nagedacht over andere democratische verhoudingen. Ik schreef daar vaker over op dit blog. Hoe krijgt de burger een eigen positie tussen de verkiezingen in. Dat is een ontwikkeling die zich niet laat terugdraaien.
Dat vraag consequentie en consistentie.
Ga alle processen en contacten met burgers dan ook zo in.

Rode draad – randvoorwaarden
Als er geen vertrouwen is, is elk overleg om informatie te geven gedoemd te mislukken. Dat vertrouwen is dus eerste voorwaarde.
Burgers moeten ervaren dat er geluisterd wordt naar hun inbreng. Dat leidt natuurlijk niet per definitie tot aanpassen van voorgenomen besluiten. Het moet dan wel duidelijk worden waarom inbreng niet gehonoreerd kan worden.
Vertrouwen en je serieus genomen voelen zullen dan helpen dit te accepteren.

De kranten en social media laten zien dat er gelukkig voldoende situaties zijn waar het werkt en waar asielzoekers gastvrij en met open armen ontvangen worden.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder algemeen

Volksvertegenwoordiging, vertrouwen, communicatie

De gang van zaken met de extra opvang bij het Leger des Heils aan de Van Walsumlaan leidt wat mij betreft (weer) tot de vraag wat de beste manier is om burgers te betrekken bij het maken van beleid. Zeker bij gevoelige onderwerpen als opvang. Maar daar niet alleen.

Probleem
Ook ik was kritisch over het proces, dat klopt. Als volksvertegenwoordiger moet je ook luisteren naar de burger, die betrokken is bij de mogelijke gevolgen van besluiten. Als er dan wat te verbeteren is, moet je dat zeggen.
Maar ik heb ook een kaderstellende rol. In die rol moeten afwegingen worden gemaakt waar de buurt zelf niet voor komt te staan.
Er is een probleem dat moet worden opgelost. Extra opvang is nodig. In Zwolle. Je hebt dus altijd en waar dan ook in de stad te maken met burgers die bezwaar (kunnen/zullen) maken.
De rol van mij als raadslid is dan om beleid vast te stellen, waarbij zoveel als mogelijk is, bezwaren worden weggenomen.
Ik was dan ook erg blij met het antwoord van de wethouderafgelopen maandag: vasthouden aan het voornemen en in gesprek met de buurt nagaan of afspraken gemaakt kunnen worden over het verminderen van de overlast.

Wat te doen
Ik denk ondertussen wel na over de manier waarop besluitvorming over lastige dossiers verloopt. Ik heb daar wel een mening over.
In de raad worden besluiten democratisch genomen. Voor en tegen wordt afgewogen en politieke standpunten worden bepaald.
Het gebeurt zelden of nooit dat de minderheid gaat lopen mopperen omdat hun standpunt niet wordt overgenomen door de meerderheid.
Dat zie je wel als de raad een besluit neemt dat een buurt onwelgevallig is. Ik vermoed dat het daarbij vooral gaat over het gevoel niet gehoord te zijn. Niet betrokken te worden bij de afwegingen die gemaakt (moeten) worden. Wat krijg je dan: “als ze ons niet serieus nemen gaan we dwarsliggen”.

Overwegingen
Communicatie is in processen waar de buurt een grote rol speelt het belangrijkste instrument. Voor betrokkenheid is een goede communicatie een eerste vereiste.
– Een ander aspect is vertrouwen. Mijn stelling is dat je elkaar moet vertrouwen om prettig met elkaar van mening te kunnen verschillen. Ook voor vertrouwen is communicatie onmisbaar.
– Bij besluitvorming erg duidelijk maken wat de overwegingen zijn geweest en welke afwegingen zijn gemaakt. Daarbij moet voor ogen staan dat dit processen zijn die niet per definitie gesneden koek zijn voor de burger.

Oplossing
Ik heb al eens eerder een pleidooi gevoerd voor een protocol, waarin is vastgelegd wie betrokken kan worden bij het proces dat leidt tot besluitvorming. De raad ervaarde dat toen als bureaucratisch. Ik zeg nog steeds, gelet op ervaringen en de daarbij beleefde onduidelijkheid over de verschillende rollen, dat zo’n document heel veel duidelijkheid kan geven.
Zwolle kent “Samen maken we de stad” en “Interactieve beleidsvorming”. Dat vraagt om een goede rolneming van alle partijen. Dat is nergens vastgelegd. Dat moet wel.
De volgende punten moeten duidelijk zijn:
1. welke invloed hebben burgers in het proces
2. op welke momenten kunnen burgers hun invloed uitoefenen
3. welke informatie wordt verstrekt en op welk moment.

Bij het begin van een procedure moet er echt volstrekte helderheid zijn.
Alleen dan kan gewerkt worden op basis van vertrouwen.
Alleen dan is er goede communicatie mogelijk.
Alleen dan worden overwegingen en afwegingen helder.

We gaan wat mij betreft, los van lopende processen, nadenken over de blijvende relatie van burgers met politiek.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek

Uitbreiding opvang Van Walsumlaan

inloopavond

inloopavond

De voorgenomen uitbreiding van de nachtopvang aan de Van Walsumlaan heeft de nodige beroering veroorzaakt. De informatie-avond op 12 maart verliep tumultueus; we hebben ook brieven ontvangen van de buurt, waarin verontrusting wordt uitgesproken over de gang van zaken en over de gevolgen van de voorgenomen uitbreiding.
Dat was voor mij reden om donderdagavond naar de inloopavond over dit onderwerp te gaan.

Wat ik graag zou willen is de insteek van “we stemmen in mits er aan een aantal randvoorwaarden wordt voldaan”. Dat vind ik een betere insteek dan “nee, tenzij”.
Die insteek kan alleen als het lukt om met partijen om de tafel te gaan zitten. De vraag is, wat daar voor nodig is en welke overwegingen een rol spelen.

Ik noem een paar punten.
1. Zonder de uitbreiding merkt de buurt al jaren overlast van de bezoekers. De buurt heeft niet het gevoel dat er concreet wat gedaan wordt aan de ervaren overlast. Politie komt niet (meer), dus wordt er ook niet meer gebeld. Daardoor is er een verkeerd beeld van de werkelijke situatie.
2. De buurt heeft het gevoel met de rug tegen de muur te staan en dan kan elke onhandige procedure opgevat worden als een bewijs van het gevoel dat de buurt gemangeld wordt.
Een uitnodiging 5 dagen voor een bijeenkomst waar een gevoelig onderwerp wordt behandeld versturen is wat mij betreft een strategische blunder. Waarom niet een vooraankondiging 2 weken voor de datum en op een later moment de definitieve uitnodiging met informatie.
Is er echt niets geleerd van de evaluatie van de gang van zaken met het Exodushuis?
3. De gemeente is verantwoordelijk voor de manier waarop de opvang geregeld wordt. Dat betekent dat zij de regie moet nemen voor de procedure die leidt tot voorstellen en besluitvorming. En dat betekent dus ook dat de gemeente zelf de informatie moet verzamelen, die bepalend is voor het beleid. De situatie nu laat zien dat er een enorme kloof zit tussen de beleving van de buurt en de beschrijving door de gemeente van de huidige situatie.

Hoe nu verder?
Er moet hard gewerkt worden aan een betere verstandhouding tussen gemeente en buurt. Niet om het op voorhand met elkaar eens te zijn. Wel om goed en constructief overleg mogelijk te maken.
Als daar een pas op de plaats voor nodig is dan moet dat maar.
Ik wil weten of de beheersbaarheid en het terugdringen van de overlast haalbaar is. Die haalbaarheid laat zich alleen bewijzen door de nu ervaren overlast terug te dringen. Met verbale toezeggingen alleen redt je het niet.

Als de gemeente ruimte maakt voor overleg dan moet de buurt daaraan wel meewerken. Er is tenslotte een situatie, die dringend om een oplossing vraagt.
Kortom, er moet gewerkt worden aan het “ja, mits”.
Daaraan moet gewerkt worden door zowel de gemeente als door de buurt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Zwolse politiek